Uzasadnienie
J. A. pismem z dnia 19 stycznia 2009 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy, polegającą na uchylaniu się od rozstrzygnięcia sprawy związanej z zalewaniem nieruchomości skarżącej położonej we wsi R., oznaczonej jako działka nr [...]. Skarżąca wyjaśniła, że zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – prawo wodne. Wójt odmawia wydania decyzji, twierdząc, że sprawa ma charakter sporu rodzinnego.
Zarządzeniem z dnia 4 marca 2009 r. skarżąca została wezwana do wyjaśnienia, czy składała zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na bezczynność Wójta Gminy w tej sprawie, a jeśli tak – to do złożenia kopii tego zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z dnia 16 marca 2009 r. skarżąca wyjaśniła, że w sprawie zalewania gruntu i udrożnienia rowu zwracała się do Wójta Gminy w P., Przewodniczącego Rady Gminy, Starosty, Wojewody oraz Marszałka Województwa i dołączyła kopie pism kierowanych do wymienionych organów. Nie złożyła jednak kopii zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu.
Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie.
Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego
W niniejszej sprawie skarżącej przysługiwało – stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. – zażalenie na bezczynność Wójta Gminy do organu administracji publicznej wyższego stopnia, to jest do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca takiego zażalenia jednak nie wniosła. Pisma kierowane przez skarżącą do różnych organów administracji publicznej nie stanowiły zażalenia w rozumieniu art. 37 k.p.a. Skarżąca nie wyczerpała zatem środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu.
W tej sytuacji skarga na bezczynność podlega odrzuceniu.
W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Do takich przyczyn zalicza się niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność środka zaskarżenia w postaci zażalenia, przewidzianego w art. 37 k.p.a. (por. T.Woś (w:) T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 88).
Z tych względów i na podstawie powołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.