Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 maja 2014 r. zatytułowanym "Skarga" Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na "bezczynność, przewlekłość Wójtów w N. (...) w sprawie wniosków złożonych od luty 2005 do 1.07.05".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania przedmiotu skargi z dnia 5 maja 2014 r. poprzez wskazanie dat składanych wniosków oraz ich przedmiotów (numerów decyzji), jak również do nadesłania kopii zażaleń dotyczących bezczynności i przewlekłości Wójta Gminy N. w sprawie powyższych wniosków – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do wykonania ww. wezwania skarżący przesłał pismo, w którym wskazał na wniosek z dnia 29 czerwca 2005 r. "w przedmiocie świadczenia na opłacenie pomocy – opieki osób drugich" i zażalenie z dnia 1 lipca 2005 r., którego kopię dołączył do pisma. Następnie ponownie skarżący został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 26 czerwca 2014 r. do przesłania ww. wniosku z dnia 29 czerwca 2005 r. w terminie 7 dni. Skarżący nie wykonał powyższego wezwania.
W związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF referendarz sądowy postanowieniem z dnia [...]. przyznał Z. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w L. do prowadzenia przedmiotowej sprawy wyznaczyła adwokata A. S. Na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że "nie jest w stanie – po rozmowie ze skarżącym sprecyzować żądań skargi, ani wskazać konkretnych wniosków będących przedmiotem skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Skarga Z. W. wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała wymogów określonych w art. 57 § 1 powołanej ustawy. Nieprecyzyjne określenie przedmiotu zaskarżenia powodowało, że skarga obarczona była brakiem formalnym uniemożliwiającym jej rozpoznanie. Stąd też Z. W. została wezwany do sprecyzowania przedmiotu skargi z dnia 5 maja 2014 r. poprzez wskazanie dat składanych wniosków oraz ich przedmiotów (numerów decyzji), jak również do nadesłania kopii zażaleń dotyczących bezczynności i przewlekłości Wójta Gminy N. w sprawie powyższych wniosków – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący jednak nie uczynił zadość temu wezwaniu i nie sprecyzował skargi. Udzielona przez stronę odpowiedź nie pozwoliła na ustalenie jej przedmiotu. Ponadto z oświadczenia pełnomocnika skarżącego – przyznanego w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu – wynika, że nie można sprecyzować żądań skargi, ani wskazać konkretnych wniosków będących przedmiotem skargi.
Skardze niespełniającej wymogów formalnych, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie można nadać dalszego, prawidłowego biegu. Przedmiot skargi ma bowiem podstawowe znaczenie dla zbadania jej dopuszczalności, tak pod względem oceny, czy dany akt lub czynność ewentualnie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania podlegają kontroli sądu administracyjnego, jak i oceny zachowania, w przypadku aktów i czynności, terminu do wniesienia skargi.
Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w sposób umożliwiający nadanie jej dalszego biegu, co powoduje, że nie można ocenić dopuszczalności skargi, do czego Sąd obowiązany jest na wstępnym etapie badania skargi.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 57 § 1 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji.