Uzasadnienie
W dniu 28 lutego 2008 r. S. O. i E. O.. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w jednym piśmie skargi na bezczynność Starosty w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Zarządzeniem z dnia 31 marca 2008 r. oboje skarżący zostali wezwani do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy składali zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Starosty w niniejszej sprawie, jeżeli tak, to zostali wezwani do nadesłania kopii zażalenia – pod rygorem odrzucenia skarg. Sąd wezwał również skarżącą S. O. do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi.
Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącym w dniu 7 kwietnia 2008 r. (k.27,28). Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie wykonali zarządzenia Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skargi podlegają odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Do takich innych przyczyn skutkujących odrzuceniem skargi, należy zaliczyć bez wątpienia niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność organu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. środka zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 88). Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak np. zażalenie.
W niniejszej sprawie S. O. i E. O.i przysługiwał stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. środek zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność Starosty do organu administracji publicznej wyższego stopnia, to jest do Wojewody. Skarżący, pomimo upływu terminu zakreślonego przez Sąd, nie wyjaśnili, czy składali zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Starosty o w niniejszej sprawie ani nie złożyli kopii zażalenia na bezczynność Starosty do organu wyższego stopnia. W tej sytuacji należy przyjąć, iż ich skargi podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy.
Podstawę do odrzucenia skargi S. O. stanowi również przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Za brak formalny skargi uznaje się zaś w szczególności niepodpisanie skargi przez stronę skarżącą (art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy).
Skarżąca S. O., wezwana prawidłowo do usunięcia braku formalnego skargi oraz pouczona o skutkach uchybienia terminowi zakreślonemu przez Sąd na dokonanie tej czynności, nie podpisała skargi w zakreślonym terminie, wobec czego jej skargę należało odrzucić również na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 3 ustawy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.