Uzasadnienie
T. W. wniosła w dniu 27 maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie jej "skargi według art. 235 (145) k.p.a." z dnia 21 sierpnia 2013 r. o wznowienie postępowania zarzucając, że "wezwanie do orzeczenia w sprawach złożono dnia 17 marca 2014 r. – decyzje ostateczne [...], zaś orzeczenia (postanowienia) doręczono dnia 23 maja 2014 r." Od dnia 21 sierpnia 2013 r. do 23 maja 2014 r. minęło więc 9 miesięcy, co – zdaniem skarżącej – świadczy o przewlekłym prowadzeniu przez organ postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem skargi z dnia 21 sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu) było wznowienia postępowania m.in. zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...] znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności, lekarstw i środków pomocniczych oraz bojlera, a także na pokrycie kosztów odwołań i skarg. Ze względu na to, że skarżąca zaskarżyła decyzję ostateczną z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i sprawa toczyła się przed tym Sądem pod sygn. akt II SA/Lu 811/13, Kolegium postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. przedłużyło termin załatwienia skargi o wznowienie z dnia 21 sierpnia 2013 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.
Następnie w dniu 16 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tegoż Kolegium z dnia [...]., dlatego – w ocenie organu – nie można zarzucić mu przewlekłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania.
Z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ wprawdzie dokonuje czynności procesowych, ale w sposób nieefektywny, bądź pozorny (por. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. prof. R. Hauser, prof. M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H. Beck, W. 2011, s. 70). O przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, gdy postępowanie trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPP 5/10).
W świetle art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności wynikających z przepisów prawa, a także stwierdza, czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżąca T. W. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nierozpoznaniu jej skargi z dnia 21 sierpnia 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...], znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności, lekarstw i środków pomocniczych oraz bojlera, a także na pokrycie kosztów odwołań i skarg.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 maja 2014 r. Kolegium wydało postanowienie o odmowie wznowienia wyżej wskazanego postępowania.
Skoro więc Kolegium rozpatrzyło wniosek skarżącej z dnia 21 sierpnia 2013 r., bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie tego organu do załatwienia tego wniosku, wobec czego Sąd w tym zakresie umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jednocześnie, mając na uwadze wymóg sformułowany w zdaniu drugim art. 149 p.p.s.a oraz bogate orzecznictwo sądów administracyjnych w tym względzie (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OSK 2626/12; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., I OSK 2325/12; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013r., I OSK 86/13), należało stwierdzić, że przewlekłość postępowania wystąpiła, lecz nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania z dnia 21 sierpnia 2013 r., została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który dopiero w dniu 23 października 2014 r. wydał wyrok oddalający skargę (sygn. akt II SA/Lu 811/13). Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 9 stycznia 2015 r., a następnie akta sprawy zostały przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.
W świetle utrwalonego stanowiska doktryny i orzecznictwa toczące się postępowanie sądowoadministracyjne stanowiło przeszkodę do wznowienia i równoczesnego prowadzenia postępowania zakończonego ostateczną decyzją zaskarżoną do Sądu.
Prawidłowo zatem Kolegium pismem z dnia 13 września 2013 r. przedłużyło termin załatwienia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania z dnia 21 sierpnia 2013 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego, a następnie – po zwróceniu mu akt sprawy przez Sąd – załatwiło wniosek skarżącej postanowieniem z dnia 16 maja 2014 r.
Zatem w okolicznościach faktycznych tej sprawy należało stwierdzić, że przewlekłość postępowania wystąpiła, jednakże nie można zarzucić organowi przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym, a wiec wynikającym z niedbalstwa naruszeniem przepisów postępowania.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji wyroku.