Uzasadnienie
Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie dotyczącej przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych, zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 1 grudnia 2012 r. Skarżący wyjaśnił, że pomimo, iż w dniu 18 stycznia 2013 r wniósł odwołanie od wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji organu I instancji, Kolegium dotychczas nie podjęło żadnego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, wyjaśniając, że akta przedmiotowej sprawy wraz z odwołaniem Z. W. wpłynęły do siedziby organu odwoławczego w dniu 25 stycznia 2013 r. W dniu 20 marca 2013 r. Kolegium wydało w tej sprawie decyzję, którą w dniu 28 marca 2013 r. doręczono skarżącemu. Organ wyjaśnił, że niewielkie opóźnienie w wydaniu decyzji zostało spowodowane wpływem dużej ilości spraw oraz absencją chorobową dwóch członków etatowych Kolegium.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego - adwokat A. S. - oświadczyła, że w związku z zapoznaniem się przez jej mocodawcę z odpowiedzią na skargę, cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zdaniem sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie przez pełnomocnika skarżącego nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć.
Z tego względu Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia.
Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej urzędu, zawarte w pkt II sentencji, znajduje zaś uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).