Uzasadnienie
Mailem z dnia 7 marca 2013r. E. Ł. domagała się od Wójta Gminy udzielenia informacji publicznej, jakie prowadzi on działania związane z:
- 1) profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych;
- 2) wzmocnieniem bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców Gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych
- 3) przeciwdziałaniem narkomanii.
Wniosła ponadto o rzetelne udzielenie informacji czy Wójt i Rada Gminy widzą potrzebę zintensyfikowania tych polityk i zamierzają to czynić, a jeśli nie, to dlaczego. Jeśli widzą potrzebę poprawy sytuacji poprzez zintensyfikowanie powyższych polityk, wniosła o podanie konkretnych zamiarów zmierzających do tego celu, a także o podanie czy w Gminie mają miejsce prace legislacyjne mające na celu zmianę prawa miejscowego w kierunku tych polityk. Jeśli tak, wniosła o podanie czego konkretnie one dotyczą, które osoby są odpowiedzialne za prace nad ich projektami i jaki jest ewentualny czas niezbędny do zakończenia prac nad nimi.
W dniu 16 kwietnia 2013r. do Urzędu Gminy wpłynęła skarga E. Ł. na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 7 marca 2013r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do jego rozpoznania w terminie 14 dnia od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W skardze wniesiono również o wymierzenie organowi administracji grzywny, jeżeli nie przekazałby on do sądu w terminie 15 dni skargi i odpowiedzi na nią wraz z aktami administracyjnymi.
W dniu 6 maja 2013r. Wójt nadał na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przesyłkę pocztową, zawierającą skargę wraz z odpowiedzią, wnosząc o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia 10 czerwca 2013r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, oświadczyła, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosowanie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć; o zwrocie całego uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.