Uzasadnienie
W skierowanej do Sądu skardze z dnia 13 czerwca 2014 r. S. P. zarzucił Kołu Łowieckiemu nr [...] w [...] (dalej także jako: Koło Łowieckie nr [...]) bezczynność polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 12 kwietnia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą bądź udostępnienie dokumentów dotyczących działalności Koła Łowieckiego. Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał objętych wnioskiem informacji ani decyzji o odmowie ich udostępnienia. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o nakazanie organowi zobowiązanemu udzielenia informacji publicznej, zgodnie ze wskazanym wnioskiem.
W odpowiedzi na skargę Koło Łowieckie nr [...] wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż nie pozostaje w bezczynności w sprawie niniejszej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że przy orzekaniu bierze pod uwagę z urzędu także i takie naruszenia prawa, które nie zostały objęte skargą (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie jest bezspornym, że we wniosku z dnia 12 kwietnia 2014 r. skarżący, powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej także: "u.d.i.p."), zwrócił się do Koła Łowieckiego nr [...] o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii protokołów z walnych zgromadzeń Koła, z posiedzeń zarządu Koła i komisji rewizyjnej, a także kopii uchwał wskazanych wyżej organów Koła – dotyczących okresu od 1 stycznia 2010 r. do dnia złożenia wniosku.
Poza sporem jest również, że wniosek ten został prawidłowo doręczony przez skarżącego Kołu Łowieckiemu nr [...] najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2014 r. W tej dacie bowiem Prezes Koła Łowieckiego skierował do skarżącego pismo stanowiące odpowiedź na wniosek z dnia 12 kwietnia 2014 r.
W tej sytuacji należy uznać, że Koło Łowieckie było obowiązane do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 12 kwietnia 2014 r. w sposób określony w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że koła łowieckie stanowią wspomniane wyżej "inne podmioty wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a tym samym ciąży na nich ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych, będących w ich posiadaniu (ust. 3). Koła łowieckie wykonują bowiem zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.). Są one podstawowymi podmiotami wydzierżawiającymi obwody łowieckie, a zatem to na nich spoczywa obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa na terenie dzierżawionego obwodu, to jest obowiązek prowadzenia gospodarki łowieckiej rozumianej – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie – jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej.
Nadto koła łowieckie współpracują z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, albowiem sporządzane przez nie roczne plany łowieckie, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), podlegają zatwierdzeniu przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2013 r., I OZ 1155/13, CBOSA).
Dokonując natomiast oceny charakteru żądanych w niniejszej sprawie informacji Sąd doszedł do wniosku, że stanowią one informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Skarżący domagał się bowiem od Koła Łowieckiego udzielenia szeregu informacji dotyczących elementu publicznoprawnej działalności tego podmiotu, jakim jest prowadzenie gospodarki łowieckiej w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226), w tym informacji dotyczących dysponowania jego majątkiem. Informacją publiczną jest zaś każdorazowo w szczególności informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o ich przedmiocie działalności i kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c" i "f" u.d.i.p.).
Skoro w świetle powyższych ustaleń należy uznać, że będący przedmiotem niniejszej sprawy wniosek z dnia 12 kwietnia 2014 r. podlegał rozpatrzeniu przez Koło Łowieckie w trybie określonym w przepisach u.d.i.p., wymaga wyjaśnienia, że bezczynność na gruncie tej ustawy zachodzi w szczególności wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., to jest bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, w formie odpowiadającej decyzji administracyjnej, obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p.
W ocenie Sądu, podniesiony przeciwko Kołu Łowieckiemu nr [...] zarzut bezczynności w niniejszej sprawie jest zasadny. Wobec publicznego charakteru objętych wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2014 r. informacji, wniosek ten winien – co do zasady – zostać załatwiony zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w terminie 14 dni od dnia jego złożenia. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, Koło Łowieckie nie załatwiło tego żądania z zachowaniem powyższego terminu, co oznacza, że po jego upływie pozostawało w niniejszej sprawie bezczynne.
Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że dotychczas Koło Łowieckie nie udostępniło skarżącemu żądanych informacji w sposób i w formie określonej we wniosku z dnia 12 kwietnia 2014 r. W kierowanych do skarżącego pismach z dnia 18 kwietnia 2014 r., 14 maja 2014 r. i 9 czerwca 2014 r. (karty 9, 13-14, 16 akt sądowych) Prezes Koła Łowieckiego nie odniósł się do wskazanej we wniosku formy udostępnienia informacji, a jedynie poinformował, że żądane informacje mogą zostać udostępnione stronie do wglądu jedynie w "domku myśliwskim" Koła położonym w miejscowości Kolonia Gozdów.
Jednocześnie, w odpowiedzi na zawartą w piśmie z dnia 5 maja 2014 r. prośby skarżącego o umożliwienie mu zapoznania się z opisaną we wniosku dokumentacją źródłową w miejscu siedziby Koła, a nie w domku myśliwskim, do którego dojazd jest dla skarżącego znacznie utrudniony, z uwagi na jego położenie w lesie, w znacznej odległości od powszechnie uczęszczanych szlaków komunikacyjnych, Prezes Koła stanowczo odmówił, uzasadniając to tym, że siedziba Koła Łowieckiego znajduje się w mieszkaniu prywatnym.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Koło Łowieckie nr [...] w [...] ma swoją siedzibę pod adresem: "[...] ul. [...]". Aktualność tej siedziby potwierdzają wszystkie pisma Koła kierowane w sprawie niniejszej do skarżącego S. P. (karty 9, 13-14, 16 akt sądowych). Adres taki wskazany jest jako siedziba Koła Łowieckiego nr [...] również w odpowiedzi na skargę złożonej do akt sprawy, a przede wszystkim widnieje on na pieczątce, którą Koło się posługuje (karta 5 akt sądowych). Należy zatem podkreślić, że dopóki oficjalna siedziba Koła Łowieckiego znajduje się w miejscowości [...], przy ul. [...], dopóty – bez względu na to, jaki charakter ma lokal, w którym siedziba ta się znajduje – Koło nie ma podstaw, by uniemożliwiać skarżącemu udostępnienie w tej siedzibie żądanych przez niego dokumentów, mających charakter informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Sąd zobowiązał Koło Łowieckie do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 12 kwietnia 2014 r. r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku
Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., stwierdził również, że bezczynność Koła Łowieckiego w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności sprawy, a zwłaszcza fakt, że pomimo znacznego upływu czasu od daty złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, wniosek ten nie został dotychczas rozpatrzony w trybie określnym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Uwzględniając rażący charakter naruszenia prawa w niniejszej sprawie Sąd ponadto, na zasadzie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., wymierzył Kołu Łowieckiemu grzywnę w wysokości 300 złotych. Wysokość wymierzonej grzywny odpowiada kryteriom wskazanym w art. 154 § 6 P.p.s.a., a nadto jest adekwatna do długiego i nieuzasadnionego okresu bezczynności tego podmiotu.
W tej sytuacji zasadnym było również zasądzenie na rzecz skarżącego od Koła Łowieckiego zwrotu sumy pieniężnej stanowiącej równowartość uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi na podstawie art. 200 P.p.s.a.
Jednocześnie, wobec niezłożenia przez ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika stosownego wniosku wraz z oświadczeniem, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), Sąd nie miał podstaw do zasądzenia wynagrodzenia na rzecz pełnomocnika skarżącego.