Uzasadnienie
Uzasadnienie
E. K. w dniu 13 marca 2007 r. złożył osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie pismo, zatytułowane "prośbą", w którym wskazał, że do chwili obecnej nie został rozpatrzony jego wniosek z dnia 3 czerwca 2004 r. o bezprzetargową sprzedaż działki nr [...] położonej w miejscowości [...], którą skarżący dzierżawi od ponad 3 lat. Wniosek ten skarżący złożył w Urzędzie Gminy [...] w dniu 3 czerwca 2004 r., zaś w dniu 9 grudnia 2004 r. otrzymał pismo Wójta Gminy, informujące, iż jego wniosek wraz ze zgromadzoną dokumentacją został przekazany do Administratora G.G. M. i M. Z.W. R. Skarbu Państwa.
Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2007 r. skarżący wezwany został do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi, przez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności dotyczy skarga oraz nadesłanie kopii zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji, o ile było ono kierowane do organu wyższego stopnia – pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z dnia 17 kwietnia 2007 r. skarżący wyjaśnił, że jego skarga dotyczy Administratora G. G. M. i M. Z. W. R. Skarbu Państwa. Wskazał jednocześnie, iż nie składał żadnego zażalenia przed złożeniem skargi w sądzie administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 oraz pkt 1-4 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sprawach rozstrzyganych przez te organy w drodze decyzji, postanowień wskazanych w tym przepisie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto stosownie do art. 3 § 3 ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Kwestie dotyczące sprzedaży nieruchomości Z. W. R. Skarbu Państwa przez Agencję Nieruchomości Rolnych określają przepisy ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128 ze zm.). Z przepisów tej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 1 sierpnia 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu sprzedaży nieruchomości Z. W. R. Skarbu Państwa i ich części składowych, warunków rozkładania ceny sprzedaży na raty oraz stawek szacunkowych gruntów (Dz.U. Nr 140, poz. 1350 ze zm.), wynika, że sprzedaż nieruchomości z Z. W. R. Skarbu Państwa na rzecz dzierżawcy, któremu przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości na podstawie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, następuje w drodze umowy cywilnoprawnej. Z przepisów tych nie wynika natomiast, by wniosek dzierżawcy, któremu przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości, winien być rozstrzygnięty przez właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Brak jest również innych przepisów szczególnych, które przewidywałyby wydawanie decyzji administracyjnych w tego rodzaju sprawach.
Należy podkreślić, że wykonywanie administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy znajduje podstawę prawną w przepisach materialnego prawa administracyjnego. Zastosowanie takiej formy jest niedopuszczalne, jeżeli przepisy prawa wprowadzają inną formę wykonywania administracji publicznej, na przykład formę umowy cywilnoprawnej (por. B. Adamiak, Glosa do postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 547/04, OSP 2006 nr 5, poz. 62; postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 998/04, niepubl.).
Skoro Administrator G. G. M. i M. Z. W. R. Skarbu Państwa wykonujący zadania Agencji Nieruchomości Rolnych nie był zobligowany do załatwienia sprawy z wniosku E. K. w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, to na podstawie powołanego art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.