Uzasadnienie
W dniu 7 stycznia 2013 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku datowanego na 1 grudnia 2012 r. (wpływ do organu: 3 grudnia 2012 r.) dotyczącego przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych.
Na wezwanie Sądu, w dniu 28 lutego 2013 r. skarżący złożył kopię zażalenia na niezałatwienie niniejszej sprawy w terminie, wniesionego w dniu 2 stycznia 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...].
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że wskazany wyżej wniosek skarżącego został rozpoznany decyzją z dnia 7 stycznia 2013 r., nr [...], przyznającą stronie specjalistyczne usług opiekuńcze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powołanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu, a także podjęcie czynności, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt (czynność) zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jeżeli do daty wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie organ administracji, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd zobligowany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2012, s. 388).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 7 stycznia 2013 r., nr [...], uwzględniając wniosek skarżącego z dnia 1 grudnia 2012 r., przyznał mu specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi w wymiarze 2 dni w tygodniu po 3 godziny dziennie (z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych) na okres od 14 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. oraz ustalił odpłatność za te usługi.
Oznacza to, że w dacie złożenia w niniejszej sprawie skargi do Sądu na bezczynność Wójta Gminy [...], organ ten rozstrzygnął wniosek skarżącego z dnia 1 grudnia 2012 r.
Nie ulega więc wątpliwości, iż Wójt Gminy [...] – mimo pozostawania w zwłoce w chwili wniesienia skargi – przestał tkwić w bezczynności w niniejszej sprawie, a zatem postępowanie sądowe w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie powołanego art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji postanowienia.