Uzasadnienie
T. W. w dniu 2 stycznia 2014 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłość postępowania Wójta Gminy N. w sprawie z wniosku z dnia 14 stycznia 2013 r. o przyznanie pomocy na dożywianie (k. 3 akt sąd.).
W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N., działający z upoważnienia Wójta Gminy N., wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność. Organ opisał szczegółowo przebieg postępowania i wskazał, że wskazany wyżej wniosek skarżącej został załatwiony decyzją z dnia 8 lutego 2013 r., nr [...], przyznającą stronie pomoc w ramach programu rządowego "Pomoc państwa w zakresie dożywania".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a także w art. 37 § 1 K.p.a., ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, wymaganą zasadą szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) lub mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zachodzi więc wtedy, gdy można skutecznie postawić organowi zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie lub też zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie można przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednak z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 marca 2012 r., II SAB/Łd 2/12, Lex nr 1139147).
Terminy załatwiania spraw zostały określone w art. 35 K.p.a., który stanowi, że sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego winny być załatwiane niezwłocznie (§ 1 i § 2), sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego – nie później niż w ciągu miesiąca, sprawy szczególnie skomplikowane – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3).
Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca wnioskiem z dnia 14 stycznia 2013 r. (data wpływu do organu: 15 stycznia 2013 r.) zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w zakresie dożywiania "z dotacji Rządu RP". Jednocześnie skarżąca zażądała wyłączenia od udziału w postępowaniu w tejże sprawie pracownic socjalnych H. L. oraz E. W. (k. 1 akt adm.).
W dniu 21 stycznia 2013 r. organ skierował do strony pismo informujące o tym, że w dniu 25 stycznia 2013 r. (w godzinach od 9:00 do 10:00) do skarżącej zgłoszą się pracownicy socjalni w celu przeprowadzenia aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego. Pismo to strona odebrała osobiście w dniu 22 stycznia 2013 r. (k. 3 akt adm.).
Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. odmówił wyłączenia pracownic wskazanych we wniosku skarżącej z dnia 14 stycznia 2013 r. (k. 2 akt adm.).
W dniu 25 stycznia 2013 r. pracownicy socjalni, w asyście funkcjonariuszy Policji, podjęli próbę przeprowadzenia aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego, która zakończyła się niepowodzeniem z powodu nieobecności skarżącej w domu (k. 5 akt adm.).
Decyzją z dnia 8 lutego 2013 r., nr [...], organ administracji, po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 14 września 2013 r., przyznał skarżącej świadczenie w formie niepieniężnej w postaci jednego posiłku dziennie w ramach programu rządowego "Pomoc państwa w zakresie dożywania", wskazując, że świadczenie to ma być realizowane w "[...]" w (pkt 1 i 2 sentencji decyzji). Wskazana decyzja została doręczona skarżącej w dniu 15 lutego 2013 r. (k. 9 akt adm.).
W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić organowi administracji przewlekłości w niniejszej sprawie. Organ rozpoznał wniosek skarżącej z dnia 14 stycznia 2013 r. przed upływem miesiąca od daty złożenia tego wniosku, to jest 15 stycznia 2013 r., a zatem dochował terminu określonego w art. 35 § 3 K.p.a. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że podejmowane przez organ w tej sprawie czynności nie miały charakteru działań pozornych, niezmierzających do załatwienia sprawy administracyjnej. Sąd nie stwierdził bowiem, by działania podejmowane przez organ miały miejsce w dużych odstępach czasu, bądź też były nieefektywne, albo też by czynności organu były mnożone ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy.
Należy mieć również na względzie, iż sąd administracyjny orzekając w sprawie dotyczącej skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, nie przeprowadza kontroli legalności aktów administracyjnych wydanych w toku tego postępowania. Sąd ten ma natomiast obowiązek dokonania oceny, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, czy rzeczywiście można przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 585).
Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.