Uzasadnienie
T. W. w dniu 3 lipca 2014 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 21 maja 2014 r. o przyznanie świadczeń na usługi opiekuńcze, świadczenia okresowego zgodnie z treścią punktu 5 orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 4 listopada 2013 r. oraz o "dożywianie z dotacji rządu", a także o wyłączenie od udziału w postępowaniu Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] B. Ś. i pracowników socjalnych H. L. i E. W. W odpowiedzi na skargę działający z upoważnienia Wójta Gminy [...], Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ opisał szczegółowo przebieg postępowania i wskazał, że organowi nie można zarzucić w niniejszej sprawie bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje przynajmniej w dacie orzekania przez sąd administracyjny.
W myśl art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 P.p.s.a.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 27 maja 2014 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej (datowany na 21 maja 2014 r.) o przyznanie świadczeń na usługi opiekuńcze, świadczenia okresowego zgodnie z treścią punktu 5 orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 4 listopada 2013 r. oraz o "dożywianie z dotacji rządu". We wniosku tym zawarte było również żądanie wyłączenia od udziału w sprawie Kierownika OPS w [...] B. Ś. oraz pracownic socjalnych H. L. i E. W. W dniu 27 maja 2014 r. wpłynął wniosek skarżącej (datowany na 26 maja 2014 r.) o wydanie kserokopii wywiadu środowiskowego, na który organ udzielił stronie odpowiedzi w piśmie z dnia 30 maja 2014 r., nr [...]. W dniu 28 maja 2014 r. zostało wydane postanowienie nr [...] o odmowie wyłączenia od udziału w sprawie Kierownika OPS w [...] oraz postanowienie nr [...] o odmowie wyłączenia wskazanych wyżej pracownic socjalnych. W tej samej dacie organ skierował również do skarżącej pismo nr [...] informujące ją o terminie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w celu rozpoznania jej wniosku z dnia 21 maja 2014 r. o przyznanie świadczeń. W wyznaczonym terminie, to jest w dniu 5 czerwca 2014 r., nie doszło do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, ponieważ nikt nie otworzył drzwi wejściowych do budynku mieszkalnego skarżącej.
Następnie organ administracji decyzją z dnia 5 czerwca 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu opisanego wniosku z dnia 21 maja 2014 r., odmówił przyznania skarżącej żądanych przez nią świadczeń. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 9 czerwca 2014 r.
W tej sytuacji nie można zarzucić bezczynności Wójtowi Gminy [...] w niniejszej sprawie. Nie budzi wątpliwości, że organ ten w terminie miesięcznym określonym w art. 35 § 3 K.p.a. rozpoznał opisany wyżej wniosek skarżącej z dnia 6 maja 2014 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Skarga podlegała zatem oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., jako oczywiście bezzasadna.
O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).