Uzasadnienie
W dniu 28 maja 2006 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność ZUS w sprawie przyznania świadczenia rentowego w drodze wyjątku.
W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej odrzucenie z powodu niewłaściwości sądu administracyjnego w tej sprawie.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą – ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek – podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu może przyznać w drodze wyjątku świadczenia w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Decyzje w tej sprawie wydają organy rentowe będące jednostkami organizacyjnymi ZUS właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej.
Na mocy art. 83 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) w razie niewydania decyzji w indywidualnej sprawie dotyczącej między innymi uprawnień z tytułu ubezpieczeń społecznych w terminie 2 miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia wniosku o świadczenie lub inne roszczenia stronie przysługuje odwołanie do sądu okręgowego.
Tym samym, w niniejszej sprawie właściwy do rozpoznania jest sąd powszechny – sąd okręgowy, nie zaś sąd administracyjny.
Prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest odrzucenie skargi na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.