Uzasadnienie
A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 17 stycznia 2014r. (data wpływu) skargę na bezczynność Zarządu....nie polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 17 grudnia 2013r. o udzielenie informacji publicznej.
Wyjaśniła, że we wniosku tym, złożonym w formie elektronicznej, domagała się udostępnienia jej: 1) wszelkich decyzji (bez załączników graficznych) wydanych w sprawie budowy ulicy J. i ulicy K. w L., w szczególności decyzji w sprawie zwrotu na rzecz SM "R." kosztów budowy ul. K.;
- 2) informacji o kwocie zwrotu na rzecz SM "R." kosztów budowy ul. K.;
- 3) informacji o wypłacie zwrotu kosztów budowy ulicy K. (kontrasygnata). Podniosła, że do dnia 15 stycznia 2014r. nie otrzymała odpowiedzi organu na wniosek.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu..., jako organ reprezentujący Gminę L., wniósł o jej oddalenie.
Wskazał mianowicie, że już po złożeniu skargi pismem z dnia 20 stycznia 2014r. poinformował skarżącą, że nie posiada żądanych informacji w przedmiocie: "zwrotu na rzecz SM "R." kosztów budowy ul. K., kwoty zwrotu na rzecz SM "R." kosztów budowy ul. K., wypłaty zwrotu kosztów budowy ul. K.".
W piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2014r. skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ pozostawał bezczynny w dniu wniesienia skargi oraz o umorzenie postępowania w związku z udzieleniem informacji publicznej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 kpa) bądź w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198 ze zm.), zwanej dalej "udip" bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87).
W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a. - sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności wynikających z przepisów prawa, a także stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W sprawie niniejszej nie ma podstaw do zobowiązania organu do podjęcia takich czynności.
Jak bowiem wynika z akt sprawy A. G. wniosła skargę na bezczynność Zarządu.... polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 17 grudnia 2013r. o udzielenie informacji publicznej.
Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek:
- 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub
- 2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub
- 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub
- 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
Bezspornie żądanie przez skarżącą zawarte we wniosku z dnia 17 grudnia 2013r. dotyczyło informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż dotyczyło informacji o sprawach publicznych, a wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, mimo to - żadnej ze wskazanych powyżej czynności organ nie podjął w ustawowym 14-dniowym terminie.
Jak jednak wynika z akt sprawy - w dniu 20 stycznia 2014r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność w dniu 17 stycznia 2014r. organ pisemnie poinformował skarżącą, że nie posiada informacji, których ona żąda. Jak wyżej wskazano, takie załatwienie wniosku było dopuszczalne – w sytuacji występującej w sprawie zobowiązywanie organu do załatwienia tego żądania stało się zatem bezprzedmiotowe, wobec czego Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Jednocześnie, Sąd ustalając, że w dniu wniesienia skargi bezczynność istniała i mając na uwadze wymóg sformułowany w zdaniu drugim art. 149 P.p.s.a oraz orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postan. NSA z dnia 13 listopada 2012r., I OSK 2626/12; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013r., I OSK 2325/12; postan. NSA z dnia 31 stycznia 2013r., I OSK 86/13) – stwierdził, że bezczynność Zarządu... nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skoro bowiem od początku organ ten nie posiadał żądanych informacji, a przy tym spóźnił się z udzieleniem wyjaśnienia skarżącej o dwa tygodnie, a więc nie znacznie, to takie działanie nie może być uznane za rażące naruszenie przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji; o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.