Uzasadnienie
W dniu 12 czerwca 2013 r. H. P. R. złożył w tutejszym sądzie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w przedmiocie wydania kopii akt, wyłączenia pracownika oraz wszczęcia postępowania wyjaśniającego.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 22 lipca 2013 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego został wezwany do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi do sądu skarżący składał do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, a jeśli tak, to do nadesłania kopii tego zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że H. P. R. w dniu 15 maja 2013 r. skierował do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie pismo, w którym wniósł o ponowne wszczęcie postępowania wyjaśniającego w zakresie wydanej przez ten organ opinii w jego sprawie. W ocenie pełnomocnika, pismo to należało potraktować jako zażalenie na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, które organ pierwszej instancji powinien był przekazać według właściwości organowi wyższego stopnia, stosownie do dyspozycji art. 65 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., w przypadku bezczynności organu administracji publicznej takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia.
Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, nie było podstaw, by pismo H. P. R. z dnia 15 maja 2013 r. potraktować jako zażalenie na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie i jako takie przekazać je Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w trybie art. 65 § 1 k.p.a.
W piśmie tym skarżący domagał się bowiem podjęcia szeregu czynności przez Dyrektora MOPR, tj. wszczęcia postępowania wyjaśniającego z jego udziałem wraz z protokołowanymi przesłuchaniami osób uczestniczących w opracowaniu opinii na jego temat, umożliwieniem zadawania pytań i konfrontacji w przypadku ewentualnej rozbieżności stanowisk. Wniósł również o umożliwienie dźwiękowej rejestracji przebiegu postępowania wyjaśniającego.
Przedmiotowe pismo nie zawiera natomiast żądania podjęcia jakichkolwiek czynności przez organ wyższego stopnia w stosunku do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, co stanowi niezbędny element treści zażalenia na bezczynność organu pierwszego stopnia.
Nie można zatem uznać, że pismo skarżącego z dnia 15 maja 2013 r., skierowane do Dyrektora MOPR, było zażaleniem na bezczynność tego organu.
Zatem skoro skarżący nie złożył zażalenia na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w przedmiocie wydania kopii akt, wyłączenia pracownika oraz wszczęcia postępowania wyjaśniającego, nie wyczerpując tym samym środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna.
Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.