Uzasadnienie
M. Z., działając jako pełnomocnik K. Z., złożyła w dniu 9 czerwca 2011 r. skargę do Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania K. Z. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]r., nr [...], zobowiązującej K. Z. do zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej, to jest E. Z., w kwocie 3 000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi.
Postanowieniem z dnia 8 września 2011 r. pełnomocnik skarżącego została wezwana do nadesłania w terminie 7 dni dowodu, z którego wynikałoby, że skarżący składał wzywał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie. Wezwanie do wykonania postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 września 2011 r. (k.22).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 20 września 2011 r. wyjaśnił, iż nie wzywał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Wyjaśnił, iż nie jest prawnikiem oraz wskazał, że działał w zaufaniu do organu administracji, który nie pouczył go o konieczności złożenia takiego środka zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "ustawa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Złożenie skargi z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy, obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący, jak wyjaśnił w piśmie z dnia 20 września 2011 r., przed wniesieniem skargi na bezczynność w rozpoznawanej sprawie, nie wzywał SKO do usunięcia naruszenia prawa, a więc nie wyczerpał przysługującego mu w tej sprawie środka zaskarżenia.
Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy.
Ubocznie jedynie należy zauważyć, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że wbrew zarzutom skarżącego Kolegium, po rozpoznaniu jego odwołania od wskazanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., nr [...], decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została doręczona stronie skarżącej wraz z decyzją Kolegium z dnia [...] r., nr [...], w dniu 20 maja 2011 r.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.