Uzasadnienie
W dniu 25 stycznia 2023 r. (data stempla pocztowego) A. K. (dalej także jako: skarżący) wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej także jako: Kolegium) w przedmiocie rozpoznania wniosku.
W dniu 2 września 2022 r. do Prezydenta Miasta Lublin (dalej także jako: Prezydent) wpłynął wniosek skarżącego datowany na dzień 31 sierpnia 2022 r. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego (k. 34 akt admin. I inst.).
Decyzją z dnia 8 września 2022 r. Prezydent odmówił przyznania świadczenia (k. 34 akt admin. I inst.). Pismem datowanym na dzień 11 października 2022 r. dołączył do akt sprawy orzeczenie lekarskie orzecznika ZUS z dnia 12 września 2022 r. Pismem datowanym na dzień 27 października 2022 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia 8 września 2022 r.
Decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta z dnia 8 września 2022 r. i przyznało skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny od dnia 1 sierpnia 2022 r. (k. 24 akt admin. II inst.). Skarżący odebrał decyzję w dniu 13 stycznia 2023 r. (k. 21 akt admin. II inst.).
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lutego 2023 r. wyłączono do odrębnego postępowania skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Lublinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie w sprawie wniosku skarżącego nadanego w dniu 31 sierpnia 2022 r. w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, a który wpłynął do organu w dniu 2 września 2022 r. tj. w zakresie rozpoznania odwołania skarżącego na decyzję Prezydenta z dnia 8 września 2022 r.
Należy wskazać, że wymóg wniesienia ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego wynika jednoznacznie z treści art. 53 § 2b p.p.s.a., w świetle którego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia ponaglenia, na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r., poz. 2000, dalej jako: k.p.a.).
Z akt sprawy i skargi nie wynika, aby skarżący złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kolegium. Brak wniesienia ponaglenia czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną i skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.
Sąd ze względu na ekonomikę procesową nie wzywał skarżącego do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie bądź przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga podlega bowiem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. również z tego względu, że w dniu jej wniesienia sprawa została już załatwiona przez wydanie decyzji.
Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego bezczynność organu ma miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. W orzecznictwie wskazuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. m. in. wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/18).
Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (por. art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Judykatura wskazuje, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.
W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej tego postępowania przez wydanie decyzji, nawet jeżeli nie jest ostateczna, stanowi przeszkodę w jej merytorycznym rozpoznaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność bądź przewlekłość jest nie do zaakceptowania (por. uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 i z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22).
Skarżący skargą nadaną w dniu 25 stycznia 2023 r. kwestionował stan bezczynności i przewlekłe prowadzenie postępowanie postępowania przez Kolegium w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia 27 grudnia 2022 r., doręczoną mu w dniu 13 stycznia 2023 r. Skarżący nie kwestionuje, że powyższą decyzję odebrał w dniu 13 stycznia 2023 r.
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w dniu wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie istniał już przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci przewlekłości i bezczynności, które miały charakter historyczny (nieaktualny).
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.