Uzasadnienie
J.B.K. wystąpił na drogę postępowania sądowoadministracyjnego ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W uzasadnieniu wskazał na decyzję tegoż organu o numerze "[...]", wywodząc ponowne nierozpoznanie sprawy w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej w postaci zwrotu kosztów leczenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, jako niezasadnej, skoro skarga nie precyzuje na czym miałaby polegać bezczynność tegoż organu, gdy wskazywana decyzja w istocie podejmuje rozstrzygnięcie sprawy w trybie odwoławczym, a w sposób kasacyjny, ustawowo przewidziany przy stwierdzeniu przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie legalności.
Niniejszym rozpatrywana skarga podlega prawnej kwalifikacji, jako niedopuszczalna, co należy stwierdzić z urzędu, ponad granice skargi, do czego obliguje unormowanie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zważywszy jej skierowanie przeciwko Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, w sposób wiążący dla jej prawnej oceny w trybie sądowoadministracyjnym.
Jurydyczną podstawą dla stwierdzenia niedopuszczalności skargi, u której podstaw leży zarzut bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jest uprzednie niewyczerpanie przez skarżącego instytucji skierowania do tegoż organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w postaci wywodzonego nieuprawnionego milczenia organu administracji. W przypadku bowiem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma zastosowania tryb zażaleniowy, stanowiony mocą art. 37 § 1 k.p.a., skoro w stosunku do tego organu, na gruncie unormowań ustrojowych, nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji, gdy zastosować zasadę autokontroli w działaniach organu administracji oraz systemowo regulowanego pierwszeństwa postępowania administracyjnego przed sądowoadministracyjnym, skarżący bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego ma proceduralny obowiązek uprzedniego, to jest przed wystąpieniem ze skargą na drogę postępowania sądowoadministracyjnego, wezwania tegoż organu do usunięcia wskazywanego przezeń naruszenia prawa w odniesieniu do wywodzonego milczenia organu w zakresie wydania administracyjnego rozstrzygnięcia, przy zastosowaniu art. 52 § 4 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zrealizowanie tej czynności w sposób formalnoprawnie skuteczny nie jest ograniczone terminem, co wynika wprost z treści powołanego art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedstawiona ocena prawna w ostatnio rozważanej materii stanowi kontynuację dotychczasowej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego, by przywołać w tym miejscu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I SAB 118/98 LEX 48577 oraz II SAB/ Kr 109/01 niepublikowane, o walorze jurydycznej adekwatności na gruncie sądowoadministracyjnych unormowań proceduralnych obecnie obowiązującej, a rozważanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, znajdującej dodatkowo poparcie w opracowaniach doń komentatorskich pod redakcją T. Wosia / wyd. LEXIS NEXIS Warszawa 2005/ oraz P. Przybysza / wyd. LEXIS NEXIS Warszawa 2004/.
Niewyczerpanie przez skarżącego ustawowo obligatoryjnie wymaganego trybu wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia wywodzonego przezeń naruszenia prawa, przed wystąpieniem ze skargą na bezczynność tego organu administracji na drogę sądowoadministracyjną, w swych proceduralnych następstwach realizuje blankietowo sformułowaną hipotezę art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc o zaistnieniu prawnej podstawy do odrzucenia jego skargi na mocy dyspozycji wskazywanego art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia art. 250 ostatnio powołanej ustawy, przy pominięciu opłaty od pełnomocnictwa z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 09 września 2000r. o opłacie skarbowej