Uzasadnienie
P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącego we wniosku z dnia 7 sierpnia 2014 r.
W piśmie z dnia 10 października 2014 r. skarżący oświadczył, że w związku z osiągnięciem zamierzonego w skardze celu w postaci dostępu do informacji publicznej wnosił o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do pisma dołączył pismo Sekretarza Gminy z dnia 27 sierpnia 2014r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, w szczególności na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie samokontroli. W przypadku skargi na bezczynność polegać to będzie na wydaniu przez organ administracji żądanego aktu lub podjęcia przezeń żądanych czynności po wniesieniu skargi, ale przed zamknięciem rozprawy (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08 – ONSAiWSA 2009/4/63).
W przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność została wniesiona w dniu 24 sierpnia 2014r. (koperta k. 11 akt sądowych), zaś – jak wynika z pisma skarżącego z dnia 10 października 2014r. oraz z odpowiedzi na skargę, po wniesieniu skargi na bezczynność, organ doręczył żądaną informację publiczną w dniu 27 sierpnia 2014r. Zatem udostępnienie żądanych przez skarżącego informacji publicznych przez organ po wniesieniu przez niego skargi do Sądu na bezczynność tego organu, czyni postępowanie w tej sprawie bezprzedmiotowym.
Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postępowanie w sprawie należało umorzyć. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 490).