Uzasadnienie
J. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta podnosząc, że organ ten nie rozpoznał jego wniosku z dnia 18 sierpnia 2011r. (data wpływu) o wydanie przez ten organ na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji ustalającej odszkodowanie za wywłaszczoną na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 20 sierpnia 1960r., nr SW.Wł.3/73/60 nieruchomość położoną w L. przy ul. S. o pow. 240m2.
Skarżący wskazał, że wniósł o ustalenie odszkodowania w związku z decyzją Ministra Infrastruktury z dnia...listopada 2009r. stwierdzającą, że orzeczenie powyższe – w części dotyczącej wywłaszczenia - zostało wydane z naruszeniem prawa oraz, że jest nieważne w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość – decyzję tę po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister utrzymał w mocy decyzją z dnia... sierpnia 2010r., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję wyrokiem z dnia 29 lipca 2011r., sygn. akt I SA/Wa 2123/10. Z uwagi na to, że Prezydent Miasta nie wydał decyzji ustalającej odszkodowanie, skarżący w dniu 13 października 2011r. złożył do Wojewody zażalenie na bezczynność organu I instancji, następnie w dniu 28 października 2011r. skarżący ponowił zażalenie, a w dniu 9 stycznia 2012r. /data prezentaty/ wniósł skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarga na bezczynność została wniesiona przedwcześnie, gdyż Wojewoda uwzględnił w trybie art. 37 § 2 kpa zażalenie skarżącego i pismem z dnia 13 grudnia 2011r. wyznaczył Prezydentowi Miasta termin na załatwienie sprawy do 30 marca 2012r., o czym powiadomiono pełnomocnika skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy (w terminie określonym w art. 35 kpa tj. w ciągu miesiąca, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania) bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87).
W świetle art. 149 § 1 ppsa - sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności wynikających z przepisów prawa, a także stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając na uwadze wskazane przepisy stwierdzić należy, że skarga J. G. na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w związku ze stwierdzeniem nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 20 sierpnia 1960r. o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w L. przy ul. S. w części dotyczącej odszkodowania - jest zasadna.
Obowiązek wydania decyzji ustalającej odszkodowanie wynikał z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Przepis ten stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.
Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skoro prawomocnie stwierdzono nieważność orzeczenia o wywłaszczeniu w części dotyczącej odszkodowania, mimo to - jak wynika z akt sprawy - decyzja ustalająca odszkodowanie na podstawie powołanego przepisu nie została dotychczas wydana.
Jednocześnie stwierdzić należy, że stanowisko organu, iż skarga złożona do tut. Sądu na bezczynność jest przedwczesna ze względu na wcześniej wniesione i uwzględnione przez organ wyższego stopnia zażalenie na bezczynność - jest nieuzasadnione. Niezależnie bowiem od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001r., IV SA 572/99; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010r., I SAB/Wa 251/09). Okoliczność zatem, iż Wojewoda pismem z dnia 13 grudnia 2011r. wyznaczył Prezydentowi Miasta termin na wydanie decyzji do dnia 30 marca 2012r. nie stanowiła przeszkody do złożenia do Sądu skargi na bezczynność.
Z tych względów, na podstawie art.149 § 1 ppsa Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku J. G. z dnia 18 sierpnia 2011r. w terminie 30 dnia od daty zwrotu akt sprawy, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.