Uzasadnienie
Skarżący T. K. pismem z [...] marca 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie decyzji Starosty z [...] marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
W jej uzasadnieniu podał, że wnioskiem z [...] czerwca 2020 r. zwrócił się do organu o wznowienia postępowania w sprawie ww. decyzji Starosty z [...] marca 2018 r..
Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Starosta wznowił przedmiotowe postępowanie, a następnie postanowieniem z [...] lipca 2020 r. zawiesił je do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę L. w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. Starosta podjął zawieszone postępowanie, informując o tym skarżącego.
W tej sytuacji - zdaniem skarżącego – bezczynność organu jest oczywista. Jak wskazał, o bezczynności organu można mówić w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych ustawowo w art. 35 k.p.a. lub wskazanych przez organ na podstawie art. 36 k.p.a. Dodatkowo w świetle art. 35 ust. 6 Prawa budowalnego termin, w jakim winno zakończyć się postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę prowadzone przez organ pierwszej instancji wynosi 65 dni.
Wskazując na powyższe wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszenie prawa oraz zwrot kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę przedstawił chronologicznie przebieg postępowania, wskazując, że w sprawie wniosku skarżącego z [...] czerwca 2020 r. została wydana przez Starostę w dniu [...] marca 2021 r. decyzja nr [...] stwierdzającą, że decyzja Starosty z [...] marca 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. odstąpiono od jej uchylenia. Decyzja ta została doręczona skarżącemu zarówno za pośrednictwem poczty polskiej jaki i platformy ePUAP. Decyzja ta nie jest ostateczna. Nadto organ dodał, że działając na podstawie art. 37 § 4 k.p.a. przekazał Wojewodzie L. ponaglenie skarżącego w sprawie zarzucanej bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, zatem podlegała ona odrzuceniu.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem nadanym w dniu [...] marca 2021 r. złożył skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z [...] marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Z akt sprawy wynika jednak, że Starosta w dniu [...] marca 2021 r. wydał decyzję nr [...], którą stwierdził, że decyzja Starosty z [...] marca 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. odstąpił od jej uchylenia. Decyzja ta została doręczona skarżącemu [...] marca 2021 r.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu prowadzonego przez Starostę postępowania administracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale, którym dodatkowo jest związany na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.