Uzasadnienie
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
1/ decyzje administracyjne;
2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4/ inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W wyżej wymienionych sprawach kontrola sądowa obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Przedmiotem tej kontroli jest brak określonego aktu lub czynności organu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjęcia działania w danej formie, tj. obowiązek wydania decyzji lub postanowienia, bądź też innego aktu albo obowiązek podjęcia innej czynności z zakresu administracji publicznej (por. art. 3 § 2 pkt 8 ustawy)
W skardze z dnia 25 sierpnia 2004r. Z. W. zarzuca Prezesowi Samorządowego Kolegium Odwoławczego bezczynność, polegającą na niewydaniu postanowienia o wyłączeniu od orzekania w postępowaniu odwoławczym członka Kolegium – E.Ch. – S. Skarga ta jest niedopuszczalna.
Wyłączenie członka organu kolegialnego, jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uregulowane jest w przepisie art. 27 kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1, natomiast o wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu.
Z treści skargi wynika, że skarżący domaga się wyłączenia członka Kolegium na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. Na gruncie tego przepisu przyjąć należy, że zarówno o wyłączeniu, jak i o odmowie wyłączenia orzeka się w formie postanowienia. Również unormowanie zawarte w art. 27 k.p.a. wskazuje na konieczność wydania postanowienia o wyłączeniu i analogicznie - postanowienia o odmowie wyłączenia.
Na żadne z tych postanowień nie przysługuje jednak zażalenie. W myśl bowiem przepisu art. 141 k.p.a. zażalenie służy na wydanie w toku postępowania postanowienia, o ile kodeks tak stanowi. Przepisy rozdziału piątego działu I kodeksu postępowania administracyjnego regulujące instytucję wyłączenia pracownika oraz organu nie przewidują zażalenia na postanowienia wydawane w przedmiocie wyłączenia.
Postanowienia te nie są także postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie, ani też postanowieniami rozstrzygającymi sprawę co do istoty. W świetle zatem unormowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienia w przedmiocie wyłączenia pracownika organu lub członka organu kolegialnego nie są poddane kontroli sądowej. W konsekwencji nie jest także dopuszczalna skarga na bezczynność organów w tym zakresie, dotyczy ona bowiem tylko postanowień, na które służy zażalenie albo postanowień kończących postępowanie w sprawie lub rozstrzygających sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy).
Skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy).
Z tych względów i na podstawie powołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę.
kg.