Uzasadnienie
W dniu 19 kwietnia 2012 r. A. S. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku okresowego i zasiłku celowego. W skardze wskazał, iż wraz z bratem D. S. od dnia 24 lutego 2012 r. bezskutecznie oczekują na decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 kwietnia 2012 r. skarga została przesłana do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Stosownie bowiem do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W dniu 17 maja 2012 r. (data wpływu) Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej przekazał do tut. Sądu skargę A. S. wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
W dniu 23 maja 2012 r. Sekretariat Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – w wykonaniu Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2012 r. – wezwał A. S. do wyjaśnienia, czy skargę z dnia 19 kwietnia 2012 r. złożył w imieniu własnym, czy w imieniu D. S., a jeśli w imieniu D. S. – do nadesłania pełnomocnictwa. W wezwaniu zaznaczono jednocześnie, że w razie braku odpowiedzi, za skarżącego w niniejszej sprawie zostanie uznany tylko A. S. Wobec niewykonania przez A. S. powyższego wezwania Sąd – zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2012 r. – uznał, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona jedynie przez A.S.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga A. S. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 – 5 tego przepisu.
Sytuacja taka zachodzi w szczególności wówczas, gdy skarga została wniesiona przez podmiot, który w sposób oczywisty nie był uprawniony do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., II FSK 1337/06, niepubl.).
W myśl art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, o ile brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inne podmioty, którym przepisy szczególne przyznają takie prawo.
Z treści wniesionej przez A. S. skargi z dnia 19 kwietnia 2012 r. wynika, iż dotyczy ona bezczynności Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 24 lutego 2012 r. o przyznanie zasiłku celowego i zasiłku okresowego. Wniosek ten (k. 5 akt administracyjnych) został natomiast wniesiony nie przez A. S., lecz przez jego brata D. S. Również zażalenie na przedmiotową bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, skierowane w administracyjnym toku instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zostało wniesione przez D. S. Ponadto należy zauważyć, iż wniosek z dnia 24 lutego 2012 r. został merytorycznie rozpoznany przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, który decyzją z dnia [...] r., Nr [...] odmówił D. S. przyznania zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego, zaś decyzją z dnia [...] r., Nr [...] odmówił mu przyznania zasiłku okresowego.
W związku z powyższym brak jest podstaw, by uznać A. S. za stronę postępowania w sprawie wniosku jego brata o przyznanie zasiłku celowego, specjalnego zasiłku celowego oraz zasiłku okresowego. Skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym wszczętym na skutek przedmiotowego wniosku oraz nie wykazał, iż posiada w niniejszej sprawie interes prawny. Nie można również przyjąć, iż A. S. wniósł skargę do tut. Sądu działając jako pełnomocnik D. S, gdyż pomimo doręczenia mu w dniu 28 maja 2012 r. wezwania do wyjaśnienia, kto jest skarżącym w niniejszej sprawie i – ewentualnie – do nadesłania pełnomocnictwa udzielonego mu przez brata, dotychczas nie odpowiedział on na powyższe wezwanie. W takiej sytuacji uzasadnione było uznanie, iż A. S. wniósł w niniejszej sprawie skargę jedynie we własnym imieniu. Biorąc zaś pod uwagę, iż nie posiadał on legitymacji procesowej do zaskarżenia bezczynności zarzucanej Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.