Uzasadnienie
Stosownie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei według § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przewidziany w ustawie. Według art. 37 § 1 kpa środkiem zaskarżenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie przyjmowany jest pogląd, według którego zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 kpa), co oznacza, że dla skutecznego wniesienia skargi nie jest konieczne jego rozpatrzenie.
Stanowisko organu wyższego stopnia ma charakter incydentalny (wpadkowy), nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Niezależnie zatem od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organ. Z tych też względów złożenie zażalenia w omawianym trybie stanowi wyłącznie warunek formalny wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organ. Istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia zażalenia, ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Jego złożenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 powołanej ustawy), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w jej art. 3 § 2 pkt 1 - 3 (postanowienia NSA z dnia 24 października 2013r.I OZ 995/13, 7 listopada 2013r.I OZ 1020/13, 10 października 2013r.
I OZ 854/13 wszystkie opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podzielając powyższe stanowisko zwrócić jednak należy uwagę, że wspomniany już art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie dopuszcza możliwość złożenia skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący przed złożeniem skargi zobowiązany był wezwać Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa. Warunku tego nie spełnia złożenie w jednym piśmie jednocześnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa i skargi na bezczynność. Skłania to do wniosku, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji, a tym samym skarga jest niedopuszczalna (tak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2013r. I OZ 966/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Z tego powodu na podstawie art. 58 § 1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.