Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 maja 2009 r. Z. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy. Wskazała, iż w dniu 21 stycznia 2009 r. Burmistrz wydał postanowienie w sprawie podziału nieruchomości, które nie zostało jej doręczone, pomimo, iż jest stroną tego postępowania. O wydaniu postanowienia dowiedziała się dopiero w dniu dokonywania pomiarów przez geodetę na jej działce. Skarżąca zarzuca, iż organ w sposób rażący narusza prawo ponieważ, pomimo jej interwencji w Urzędzie Gminy, nie zostało jej doręczone przedmiotowe postanowienie, a także odmówiono jej wglądu do tego dokumentu ze względu na jego zniszczenie.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy, przedstawiając przebieg postępowania, wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż w toku postępowania rozgraniczeniowego, a następnie wywłaszczeniowego "powstało wiele pism roboczych i opracowań, które jednak nie zostały nikomu doręczone i nie były dokumentami w toczącym się postępowaniu". Dopiero w dniu [...] r. wydane zostało postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału działki, które po doręczeniu, zostało zaskarżone przez Z. J. do organu odwoławczego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 czerwca 2009 r. Z. J. została wezwana do sprecyzowania jej skargi przez wyjaśnienie, jakiego wniosku dotyczy skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy oraz wyjaśnienie, czy składała zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia, a jeśli tak, to do nadesłania kopii zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca pismem z dnia 24 czerwca 2009 r. (data wpływu) opisała przebieg postępowania i wskazała numer postanowienia z dnia [...] r. - [...]. Wyjaśniła, iż nie posiada kopii tego postanowienia, ponieważ odmówiono jej jego wydania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje
Skarga Z. J. z dnia 7 maja 2009 r. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości nie może zostać rozpatrzona merytorycznie przez Sąd., gdyż strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej z mocy przepisów prawa. Niewyczerpanie przez stronę skarżą środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu skutkuje odrzuceniem skargi.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwana ppsa), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa).
Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, Z. J. nie składała zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przewidzianym przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). W piśmie procesowym złożonym na wezwanie Sądu skarżąca nie odniosła się w ogóle do tej kwestii, ani też nie złożyła kopii tego zażalenia.
Wobec tych okoliczności należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej z mocy art. 37 k.p.a. środka zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Dlatego też, wobec braku spełnienia przesłanek umożliwiających merytoryczne rozpocznie skargi Z. J., należy ją odrzucić.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 52 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.