Uzasadnienie
K. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], w której powołując się na przepis art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażądała wymierzenia temu organowi grzywny "w związku z brakiem wyegzekwowania orzeczenia sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrażonym w wyroku sygn. akt II SA/Lu 301/10 i ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] znak: [...]". Jednocześnie skarżąca zwróciła się o "zobowiązanie organu I instancji i II instancji do przestrzegania prawa, które dotychczas jest nagminnie naruszane w przedmiotowym postępowaniu (...)".
W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że od dnia 4 kwietnia 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie znak: [...] z różnymi okresami bezczynności. W wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 301/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał na konieczność zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Po wyroku tym akta sprawy zwrócono organowi I instancji w dniu 17 grudnia 2010 r. Z uwagi na trwającą bezczynność tego organu skarżąca w dniu 28 listopada 2011 r. złożyła zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który to organ w dniu [...] grudnia 2011 r. wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie, a w dniu [...] maja 2012 r. ostateczną decyzję.
W ocenie skarżącej organ I instancji nie wykonał jednak tej decyzji "na podstawie wyroku sądowego" i jego bezczynność trwa nadal. Strona podniosła, że niedopuszczalnym jest, by "obywatel pokornie wzywał w nieskończoność organy odpowiedzialne za wyegzekwowanie orzeczenia sądowego i własnych ostatecznych decyzji".
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi, tłumacząc, że zarzucana mu przez skarżącą bezczynność dotyczy okresu, kiedy to Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] – z uwagi na przejście na emeryturę jednego z zatrudnionych w nim inspektorów, działał w zmniejszonym składzie osobowym.
W dniu 16 września 2013 r. Sąd – na mocy zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 11 września 2013 r. – wezwał skarżącą do wyjaśnienia, czy po wydaniu wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 301/10, a przed wniesieniem w niniejszej sprawie skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w trybie art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, występowała do tego organu z pisemnym wezwaniem do załatwienia sprawy, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, a jeśli tak, do złożenia kopii tego wezwania.
W wykonaniu powyższego wezwania skarżąca w dniu 23 września 2013 r. złożyła w tut. Sądzie szereg dokumentów, w tym dwa skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zażalenia na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (z dnia 21 listopada 2011 r. oraz z dnia 18 lutego 2013 r. – zatytułowane jako "skarga"), dwa postanowienia organu II instancji wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. na skutek rozpatrzenia powyższych zażaleń (z dnia 27 grudnia 2011 r. oraz z dnia 19 marca 2013 r.), a nadto pismo z dnia 13 maja 2013 r. zatytułowane jako "skarga" i skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga K. J. podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że prawomocnym wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 301/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - uwzględniając skargę K. i Z. małż. J. - uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., które wydane zostały w przedmiocie zobowiązania Z. K., S. K., B. S., M. P. i M. T. do złożenia projektu budowlanego zamiennego.
Przedmiotem rozpoznawanej skargi skarżąca uczyniła natomiast bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] polegającą na niewykonaniu powyższego orzeczenia Sądu. Jednocześnie skarżąca, powołując się na przepis art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", wniosła o wymierzenie temu organowi grzywny z tytułu zarzucanej mu bezczynności.
Treść rozpoznawanej skargi jednoznacznie zatem wskazuje, że została ona złożona w trybie art. 154 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Jak wynika z powołanego unormowania, warunkiem formalnym złożenia skargi wniesionej na jego podstawie jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, stanowi zatem przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. T. Woś [red.]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, s. 800).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że warunkiem dopuszczalności skargi K. J., zarzucającej Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] bezczynność po wyroku tut. Sądu z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 301/10, uchylającym decyzję tego organu, było uprzednie wezwanie go na piśmie do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu warunek ten nie został przez skarżącą spełniony. Skarżąca, wezwana w toku postępowania sądowego do złożenia kopii pisemnego wezwania, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., złożyła szereg dokumentów, z czego jedynie pismo z dnia 13 maja 2013 r. zatytułowane jako "skarga" było skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Pisma tego nie sposób jednak uznać za wezwanie do załatwienia sprawy w rozumieniu powołanego przepisu. Jego przedmiotem jest bowiem w istocie jedynie żądanie przeprowadzenia przez organ I instancji kontroli robót budowlanych wykonywanych na działce nr ewid. [...] w miejscowości Ś. w związku z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. Skarżąca w żaden sposób nie powołuje się w nim natomiast na wyrok wydany w sprawie II SA/Lu 301/10, ani też nie zgłasza żądania załatwienia sprawy zgodnie z wytycznymi zawartymi w tym orzeczeniu. W konsekwencji uznać należy, że warunek dopuszczalności skargi nie został przez skarżącą w niniejszej sprawie zachowany.
Z przedstawionych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Orzeczenie o zwrocie skarżącej uiszczonego przez nią wpisu sądowego w wysokości 100 zł, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.