Uzasadnienie
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a także gdy skarga podlega odrzuceniu.
W rozpatrywanej sprawie istnieją przesłanki do odrzucenia skargi. T. W., wnosząc skargę nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji tj. nie skorzystała z przysługujące jej wezwania do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa jako niedopuszczalnej.
Istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza więc możliwość przyznania skarżącej prawa pomocy zgodnie z art. 247 ppsa.
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.