Uzasadnienie
R. O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w przedmiocie pisma z dnia 25 września 2014 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w przedmiotowym piśmie zwróciła się do organu o poinformowanie jej - w ramach obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a. - czy wobec nieodebrania uprzednio skierowanych do niej pism z dnia 19 września 2014 r. i z dnia 24 września 2014 r., zostały one uznane za doręczone. Organ dotychczas nie załatwił jednak powołanego pisma z dnia 25 września 2014 r., nie podał przyczyn zwłoki, jak też nie wskazał nowego terminu jego załatwienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:
- - decyzje administracyjne (pkt 1);
- - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2);
- - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3);
- - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4);
- - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a);
- - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych wyżej (pkt 8).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi – jak wynika z jej treści – skarżąca uczyniła bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie polegającą na niezałatwieniu jej pisma z dnia 25 września 2014 r., w którym skarżąca domagała się od organu informacji, na temat skutków nieodebrania kierowanych do niej przez organ pism (a dokładnie tego, czy zostały one uznane za doręczone). Tymczasem – zdaniem Sądu – działania organów w zakresie wypełniania wynikającej z art. 9 k.p.a. (na ten przepis powoływała się w swym piśmie skarżąca) zasady informowania – jakkolwiek mogą rzutować na legalność podjętych następnie w danej sprawie rozstrzygnięć - samodzielnie nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. W szczególności wskazać należy, że działania takie nie są podejmowane poprzez wydawanie decyzji administracyjnych lub postanowień.
Nie sposób ich również utożsamiać z czynnościami bądź aktami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., chociażby ze względu na to, że są one pozbawione charakteru władczego i nie dotyczą bezpośrednio obowiązków lub uprawnienia wynikających z przepisów prawa (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010, str. 28-29). Oczywistym jest także, że czynności takie nie są również wypełniane poprzez podejmowanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a powyższej ustawy. Ubocznie – na gruncie niniejszej sprawy – podkreślić należy, że żaden przepis prawa wprost nie nakłada na organ administracji obowiązku informowania strony o tym, czy co do skierowanej do niej, a nie podjętej korespondencji, nastąpił skutek doręczenia.
Skoro zatem poinformowanie strony w ramach dyspozycji art. 9 k.p.a. o okolicznościach sprawy, nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., to w świetle pkt 8 tego unormowania niedopuszczalnym jest zaskarżenie do sądu administracyjnego bezczynności organu w tym zakresie. W związku z tym przedmiotowa skarga R. O. nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.