Uzasadnienie
Wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej jako "p.p.s.a.", odrzucił jako niedopuszczalną skargę W. W. i T. B.-W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie podjęcia czynności w celu usunięcia nieprawdziwych informacji dotyczących ładu przestrzennego gminy.
W dniu 20 września 2016 r. 2016 r. skarżący złożyli wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego postanowienia oraz doręczenie im odpisu tego postanowienia wraz z uzasadnieniem. W tym samym dniu skarżący W. W. uiścił w kasie tutejszego Sądu kwotę 100 zł, jako opłatę kancelaryjną od przedmiotowego wniosku (potwierdzenie wpłaty - k. 77).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 163 § 1 p.p.s.a. postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom.
W myśl zaś art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia wydane w sytuacjach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., podlegają natomiast zaskarżeniu w drodze zażalenia – art. 194 § 1 pkt 1a i 1b p.p.s.a.).
Jak wynika z treści przytoczonych wyżej regulacji, zapadłe w niniejszej sprawie na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. postanowienie o odrzuceniu skargi W. W. i T. B.-W. jako niedopuszczalnej - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlega zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej, a tym samym postanowienie to podlegało z urzędu obowiązkowi sporządzenia pisemnego uzasadnienia oraz doręczenia go stronom. Wobec tego wniosek skarżących z dnia 20 września 2016 r. był bezprzedmiotowy i nie generował obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej. W tym stanie rzeczy uiszczona przez W. W. w kasie Sądu tytułem tej opłaty kwota 100 zł podlega zwrotowi na jego koszt, na podstawie art. 225 p.p.s.a., który stanowi, że opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.