Uzasadnienie
W dniu 1 lipca 2013 r. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie opłacenia pomocy osób trzecich. Skarżący w skardze tej podkreślił, że w dniu 25 czerwca 2013 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na zarzucaną organowi I instancji bezczynność.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga Z. W. podlega odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2).
Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.).
Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Nadto na gruncie spraw ze skarg na bezczynność organów administracji przyjmuje się, że bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania środka zaskarżenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., środek ten można uznać za skuteczny w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie miesiąca od jego złożenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SAB/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005/6/114 oraz postanowienia NSA: z dnia 30 października 2001 r., sygn. akt II SAB 140/01, Lex Nr 157971 i z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, Lex Nr 33599). Zachowanie tego terminu, znajdującego umocowanie w art. 35 § 3 k.p.a., jest bowiem konieczne, by w sposób rzeczywisty umożliwić właściwemu organowi rozpatrzenie wniesionego środka.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Z. W.złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynnośc Wójta Gminy w dniu 25 czerwca 2013 r., tj. zaledwie na 6 dni przed wniesieniem do Sądu skargi w tym przedmiocie. Złożenie przedmiotowej skargi w tak krótkim terminie od dnia złożenia zażalenia na bezczynność Wójta Gminy spowodowało, że Kolegium w rzeczywistości nie miało możliwości rozpatrzenia tego zażalenia. Wobec tego uznać należy, że skarżący przed wniesieniem skargi w istocie nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji.
W tej sytuacji skarga Z. W., jako przedwczesna, nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.