Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 12 grudnia 2005 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, zarzucając iż mimo uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] decyzji Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...], Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej nie wydał do chwili obecnej powtórnej decyzji w sprawie świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.
W dniu 12 grudnia 2005 r. Z. W. złożył także wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 239 pkt 1 "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Oznacza to całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków (art. 241 ustawy).
Przepisy o przyznaniu prawa pomocy – w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy – stosuje się odpowiednio do osób korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 ustawy).
Zgodnie z przepisem art. 246 § 1 ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Skarżący ma wprawdzie stały dochód w postaci renty w kwocie 562 zł, nie posiada jednak żadnego majątku i nie ma możliwości podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia, ponieważ jest osobą niepełnosprawną. Dochody skarżącego nie pozwalają na poniesienie przez niego kosztów ustanowienia pełnomocnika. Dochody te pozwalają jedynie na bardzo skromną egzystencję. Ponoszenie kosztów ustanowienia pełnomocnika powodowałoby uszczerbek koniecznych kosztów utrzymania skarżącego. Z akt sprawy wynika ponadto, że skarżący od lat otrzymuje różne świadczenia z pomocy społecznej, sam nie jest bowiem w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb bytowych.
W tej sytuacji, wobec ustawowego zwolnienia skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych, wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega uwzględnieniu przez ustanowienie radcy prawnego.
Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 253, poz.1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.