Uzasadnienie
Pismem z 5 marca 2024 r. T. W. wniosła skargę na "niezałatwienie sprawy z wniosku złożonego 2.10.2023 – świadczenie na opał".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku (art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).
Treść skargi, datowanej na 5 marca 2024 r. wskazuje jednoznacznie, że dotyczy ona bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z 2 października 2023 r. (data wpływu do organu, wniosek datowany na 28 września 2023 r., k. 1 akt adm.), którego przedmiotem było przyznanie skarżącej świadczenia na opał. Z treści akt administracyjnych wynika, że organ zakwalifikował wniosek jako żądanie przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku na opał i wydał decyzję, odmawiającą przyznania świadczenia – w dniu 18 marca 2024 r. (a zatem już po wniesieniu skargi do sądu).
Zarówno sądowi z urzędu, jak i obydwu stronom sporu znany jest fakt, że skarżąca złożyła już wcześniej skargę na bezczynność Wójta Gminy Niemce w zakresie rozpoznania tego samego wniosku z 2 października 2023 r. o przyznanie świadczenia na opał. Skarga ta jest datowana na 16 listopada 2023 r., wpłynęła do organu w dniu 20 listopada 2023 r., jednak do sądu została przekazana dopiero w dniu 8 kwietnia 2024 r. – w tej samej dacie, co skarga datowana na 5 marca 2023 r. Potwierdza to fakt, że organ dołączył do obydwu spraw tożsame kopie akt administracyjnych. Skarga z 16 listopada 2023 r. została zarejestrowana w sądzie pod sygn. II SAB/Lu 52/24.
Doszło zatem do sytuacji, w której przed sądem zawisły dwie sprawy dotyczące skarg T. W. na bezczynność organu w sprawie administracyjnej dotyczącej tego samego wniosku skarżącej z 2 października 2023 r. o przyznanie świadczenia na zakup opału, zakwalifikowanego jako żądanie przyznania zasiłku celowego lub specjalnego zasiłku celowego i w takim przedmiocie rozpoznane decyzją z 18 marca 2024 r.
Powyższa sytuacja spełnia przesłanki tożsamości spraw, skutkujących niedopuszczalnością rozpoznania późniejszej skargi (z 5 marca 2024 r.), jako dotyczącej sprawy, która jest już zawisła przed sądem (sygn. II SAB/Lu 52/24, dotyczącej wcześniejszej skargi – z 16 listopada 2023 r.). Nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie obydwu skarg, zwłaszcza, że podstawowym elementem rozstrzygnięcia sądu w sprawach ze skarg na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) jest zobowiązanie organu do wydania decyzji (innego aktu) w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Nie jest możliwe dwukrotne zobowiązanie organu do wydania tego samego aktu (gdyby skargi okazało się uzasadnione pod względem merytorycznym).
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga T. W. z 5 marca 2024 r. podlegała odrzuceniu. Merytorycznemu rozpoznaniu będzie podlegała skarga, dotycząca bezczynności w tej samej sprawie administracyjnej, datowana na 16 listopada 2023 r. (sprawa II SAB/Lu 52/24).