Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 roku (Nr [...]) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przekazał Wojewodzie do załatwienia według właściwości wniosek G.I. Dotyczył on wydania decyzji w przedmiocie czy lasy o łącznej powierzchni 207,80 ha położone w Ł. nie były objęte przepisami dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.).
Następnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2004 r. (sygn. akt II SAB/Lu 23/04) Sąd odrzucił skargę skarżącego, tj. G.I. na bezczynność w tej sprawie Wojewody z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia, ponieważ skarżący, tj. G.I. nie wniósł zażalenia na bezczynność w tej sprawie Wojewody.
Dlatego też wykonując wytyczne z powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł w dniu 23 sierpnia 2004 roku zażalenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Jednak Wojewoda w dalszym ciągu nie wydał przedmiotowej decyzji administracyjnej i skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wojewody w zakresie rozstrzygnięcia jego wniosku z dnia 6 grudnia 2003 roku w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda stwierdził, że do dnia odpowiedzi na skargę, tj. 18 listopada 2004 r. nie otrzymał jeszcze przedmiotowego wniosku skarżącego.
Jednocześnie dodał, że w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi znajduje się całość akt sprawy, które zostały przesłane wraz z odwołaniem skarżącego, tj. G. I. od decyzji Wojewody orzekającej, że zespół dworsko-parkowy wchodzący w skład majątku Dobra Ziemskie Ł. podlegał przepisom art. 2 ust. 1 lit.e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Natomiast akta tej sprawy są niezbędne do rozpatrzenia nowego wniosku o przejęcie lasów z majątku Ł. na rzecz Skarbu Państwa. Dlatego też podkreślił Wojewoda wobec podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wniosku G.I. zarzuty skarżącego o jego bezczynności są bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że właściwy miejscowo i rzeczowo do rozpatrzenia wniosku skarżącego, tj. G.I. w przedmiocie wydania decyzji czy lasy o powierzchni 207,80 m2 przejęte w dniu 4 października 1944 r. na cele reformy rolnej nie podlegały działaniu art. 2 ust. 1 lit.e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, jest jako organ pierwszej instancji Wojewoda i. Dlatego też, jest oczywiste, że pozostaje w tym zakresie w bezczynności naruszając dyspozycję art. 36 kpa. Natomiast na bezczynność właściwego organu administracji rządowej służy stronie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia z art. 37 § 1 kpa, co nastąpiło w tej sprawie.
Z tych względów Sąd uznając skargę za zasadną na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.