Uzasadnienie
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa nie podlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a w szczególności gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II FZ 564/06, niepubl.).
W rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi.
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, skarga na bezczynność organu administracji dopuszczalna jest w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Bezczynność zarzucona przez skarżącego nie odnosi się do żadnego z tych przypadków, co oznacza, że zachodzą podstawy do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt I OZ 1605/06 – nie publ.).
Istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza, zgodnie z art. 247 ppsa, możliwość przyznania prawa pomocy.
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.