Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 powołanej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji środkiem zaskarżenia, o którym mowa we wspomnianym art. 52 § 1 ustawy jest zażalenie, unormowane w art. 37 § 1 kpa (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt I OSK 480/06 – Lex nr 188512). W myśl tego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie do unormowania art. 112 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) organem właściwym w sprawach wywłaszczenia jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Natomiast art. 9a tej ustawy stanowi, że organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest wojewoda. Tak więc, aby w sprawie niniejszej można było przyjąć, że wyczerpany został tryb z art. 52 § 1 ustawy skarżący, przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta, musieli wnieść do Wojewody zażalenie, o którym stanowi art. 37 § 1 kpa. Wprawdzie pełnomocnik skarżących, wezwany do przedstawienia wspomnianego zażalenia, złożył pismo skierowane do Wojewody z dnia z dnia [...] r., które wpłynęło do Sekretariatu Wojewody w dniu [...] r. (k. 102 akt adm.), jednakże nie można uznać je za zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa.
Zażalenie to służy bowiem kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy, albo też stanowi zaskarżenie wykonania postanowienia organu o wyznaczeniu drugiego terminu załatwienia sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 6., Warszawa 2004, s. 285). Tymczasem z treści wspomnianego pisma wynika, że jest to "skarga na niewłaściwe i pozbawione podstaw działania ze strony Urzędu Miasta i naruszenie przepisów przez niewłaściwe ich zastosowanie". Skarżący podnoszą, że podejmowane w sprawie działania Prezydenta Miasta sprzeczne są z przepisami prawa, które organ ten, w ich ocenie, niewłaściwe stosuje oraz, iż nie rozumieją kierowanych do nich pism. Pismo zawiera opis sprawy związanej z ich wnioskiem dotyczącym wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia oraz ich stanowisko w tej kwestii, podważające jednocześnie ocenę prezentowaną przez Prezydenta Miasta.
Nie można z niego natomiast wywieść, że ich intencją jest zobowiązanie Prezydenta Miasta do rozpoznania ich wniosku w związku z przekroczeniem maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy. Tym samym w sprawie nie można przyjąć, aby wyczerpane zostały przysługujace skarżącym w toku postępowania administracyjnego środki zaskarżenia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w tym przepisie i skutkuje odrzuceniem skargi (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2005 r., sygn. akt II GSK 136/07 – Lex nr 374841).
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.