Uzasadnienie
Z. W.w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2013r. na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nieprzekazaniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu odwołań od czterech decyzji wydanych z upoważnienia przez Ośrodka [...] m.in. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego – wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Skarga Z. W. na bezczynność Wójta Gminy podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., gdyż skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Jednym ze środków zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które przysługuje stronie na niezałatwienie sprawy (w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art.
36) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia, do którego strona mogłaby wnieść zażalenie (art. 37 § 1 K.p.a.). Skarga na bezczynność powinna być zatem poprzedzona wezwaniem, o którym mowa w powołanym przepisie.
Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył wprawdzie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak w tym samym piśmie, w którym zawarł skargę do Sądu. Jednoczesne wniesienie środka, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. i skargi do Sądu administracyjnego czyni taką skargę przedwczesną - z uwagi zatem na to, że skarga została wniesiona przed wyczerpaniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. – jest ona niedopuszczalna i nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Skoro zatem skarga jest oczywiście bezzasadna, to nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie, dlatego Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" ze względu na bezcelowość tej czynności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.