Uzasadnienie
Pismem z [...] kwietnia 2020 r. O. D. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie przyznania stypendium sportowego.
Z treści skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy:
W dniu [...] lutego 2020 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie stypendium sportowego na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe. W dniu [...] lutego 2020 r. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni. Skarżący uzupełnił wniosek w dniu [...] marca 2020 r. Postanowieniem z [...] marca 2020 r. wyznaczono stronie 7-dniowy termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Treść postanowienia ogłoszono ustnie – w rozmowie telefonicznej. Strona zrezygnowała z przysługującego jej prawa.
Pismem z [...] kwietnia 2020 r. skarżący wniósł ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Postanowieniem z [...] maja 2020 r. Kolegium uznało ponaglenie za nieuzasadnione, wskazując w uzasadnieniu, że w okresie stanu epidemii ogłoszonego z powodu Covid-19 bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Ponadto w okresie tym nie stosuje się przepisów dotyczących ponaglenia na bezczynność lub przewlekłość postępowania.
W skardze z [...] kwietnia 2020 r. skarżący zarzucił Prezydentowi bezczynność i zażądał przyznania na jego rzecz kwoty [...]zł (na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że złożył wniosek o przyznanie stypendium za osiągnięte wyniki sportowe, czując się potencjalnym beneficjentem tego świadczenia. Brak reakcji organu, pomimo prawnego obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, stanowi o jego bezczynności. Bezczynność organu stanowi naruszenie szeregu podstawowych zasad postępowania oraz konstytucyjnie gwarantowanych praw jednostki. Złożenie wniosku obligowało organ do odpowiedniej reakcji w ustawowo określonym terminie. Ponadto nie doszło do przedłużenia terminu załatwienia sprawy, gdyż organ nie zastosował się do obowiązku powiadomienia strony, zgodnie z art. 36 k.p.a. Skutkiem braku działania było pozbawienie skarżącego przynależnych mu gwarancji konstytucyjnych, co uzasadnia żądanie zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma ponadto w tym przypadku postać sankcji, służącej napiętnowaniu wadliwego zachowania organu. Niewydanie decyzji w ustawowym terminie wiąże się również z zastosowaniem sankcji karnych.
Sytuacja spowodowana pandemią mogłaby mieć wpływ na opóźnienie, gdyby nie to, że organ zaniedbał dopełnienia obowiązku powiadomienia strony o niedotrzymaniu ustawowego terminu załatwienia sprawy. Ponadto Prezydent Miasta w wypowiedziach publicznych po ogłoszeniu stanu epidemii zapewniał o normalnym funkcjonowaniu podległych mu urzędów. Nawet w okresie epidemii organy administracji muszą zachować zdolność działania z uwagi na wymóg bezpieczeństwa prawnego obywateli.
W piśmie procesowym z [...] maja 2020 r. skarżący zmodyfikował przedmiot sądowej kontroli na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta w sprawie stypendium sportowego. Zmiana była motywowana faktem, że organ wydał decyzję (odmowną) w dniu [...] maja 2020 r.
Rozwijając i uzupełniając podniesione wcześniej zarzuty, skarżący podniósł, że decyzja została wydana z ponad 100-dniowym opóźnieniem, biorąc pod uwagę termin złożenia wniosku i brak informacji organu, że nie załatwi sprawy w ustawowym terminie. W ocenie skarżącego zasadne jest stawianie organowi zarzutu przewlekłości postępowania, zwłaszcza w okresie od złożenia wniosku do ogłoszenia stanu epidemii. Organ mógł bowiem wydać decyzję w ustawowym, miesięcznym terminie, do dnia [...] marca 2020 r. Również w okresie po wejściu w życie szczególnych przepisów dotyczących zwalczania epidemii, od 31 marca do 14 maja 2020 r., była możliwość wydania decyzji pozytywnej dla strony, gdyby organ prawidłowo zastosował obowiązujące go przepisy. Zachowanie organu stanowiło naruszenie całego szeregu wymienionych przez skarżącego przepisów.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z ogłoszonym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 491) na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanem epidemii a także mając na uwadze wydane zarządzenie nr [...]/2020 Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2020 r. w sprawie ograniczenia wykonywania zadań przez Urząd Miasta L. poprzez wyłączenie bezpośredniej obsługi interesantów w dniu [...] marca 2020 r., ograniczona została obsługa i funkcjonowanie Urzędu Miasta L.. Kolejne zarządzenia w tej kwestii były wydawane z uwagi na zmieniającą się sytuację epidemiologiczną, w nawiązaniu do zmian rozporządzeń Rady Ministrów.
Jednocześnie wprowadzenie stanu epidemii spowodowało zmianę przepisów w zakresie prowadzonych postępowań administracyjnych. Zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm.; dalej jako: ustawa Covid-19), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych m. in. w: postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, postępowaniach administracyjnych - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Ponadto ustawa wyłączyła w tym okresie stosowanie przepisów dotyczących bezczynności organów oraz wymierzania kar i zasądzania sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. W ocenie organu, przedstawione regulacje wstrzymują wszelkie działania w postępowaniach prowadzonych przez sądy administracyjne i urzędy.
Organ wskazał także, że prowadzenie postępowania administracyjnego związanego z rozpatrzeniem wniosku o przyznanie stypendium za osiągnięte wyniki sportowe w czasie epidemii jest procesem czasochłonnym i skomplikowanym w swej procedurze. Zebranie całości materiału dowodowego oraz jego analiza w celu stworzenia listy rankingowej, w przypadku złożenia 52 wniosków trwało znacznie dłużej niż pierwotnie zakładano. Stan ten nie był spowodowany zaniechaniem działania lub opieszałością, czy też bezczynnością organu. Prowadzona procedura miała za zadanie rzetelną ocenę wniosków, uwzględnienie wszystkich wnioskodawców oraz wydanie sprawiedliwej, zgodnej ze stanem faktycznym decyzji administracyjnej. Biorąc pod uwagę specyfikę okresu w jakim przyszło organowi rozpatrywać wnioski o przyznanie stypendium sportowego nie można uznać skargi za zasadną.
Zgodnie z przepisami ustawy Covid-19 organ w okresie epidemii organ może wydać decyzję w całości uwzględniającą żądanie strony, jednak w rozpoznawanej sprawie decyzja nie była zgodna z żądaniem strony.
Po uchyleniu z dniem 22 maja 2020 r. powyższych szczególnych regulacji, organ wydał w tym dniu decyzję o odmowie przyznania stypendium za osiągnięte wyniki sportowe ze względu na fakt sklasyfikowania wyników sportowych skarżącego na liście rankingowej w przedziale miejsc od 43 do 50.
W piśmie procesowym z [...] lipca 2020 r. ("Replika na odpowiedź organu na skargę") skarżący podtrzymał w całości zarzuty i wnioski zawarte w skardze i w piśmie z [...] maja 2020 r. W ocenie skarżącego w odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do konkretnych zarzutów podniesionych w skardze. Zarzut przewlekłości jest nadal uzasadniony z uwagi na pozorność działań organu, wyrażającą się również w licznych zarzutach wobec wydanej decyzji, dotyczących m.in. braku powołania właściwej podstawy prawnej, wadliwego uzasadnienia, naruszenia konstytucyjnych obowiązków wspierania kultury fizycznej i działania z poszanowaniem obowiązującego prawa. W tej sytuacji wydanie wadliwej decyzji nie zwalnia organu z zarzutu przewlekłości postępowania.
W ocenie skarżącego również sama uchwała, stanowiąca podstawę decyzji, jest niezgodna z prawem, a organ mógł te wady skorygować na etapie stosowania uchwały i wydawania decyzji. Podniesione w odpowiedzi na skargę argumenty pozostają bez wpływu na kluczowy dla zarzutu przewlekłości przedział czasowy pomiędzy [...] lutego i [...] marca 2020 r., w którym to okresie powinna zostać wydana decyzja. Skarżący nie otrzymał postanowienia z [...] marca 2020 r., a ponadto w tej dacie cała niezbędna do wydania decyzji dokumentacja była już dostarczona organowi, poza tym z uwagi na stan epidemii nie było możliwości wejścia do budynku urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że sąd uwzględnił wolę skarżącego, wyrażoną w piśmie z [...] maja 2020 r., dotyczącą zmiany przedmiotu skargi i rozpatrzył skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, a nie na bezczynność organu.
Skarga nie jest zasadna, gdyż Prezydent Miasta nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o przyznanie stypendium sportowego.
Tytułem wstępu należy przypomnieć, że w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przewlekłość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (por. art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podobnie w orzecznictwie wskazuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z 26 października 2012 r., II OSK 1956/12).
Innymi słowy stan przewlekłości postępowania oznacza prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi o opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (por. wyroki NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3097/12 i z 3 stycznia 2016 r., I OSK 2341/15). Analogiczne elementy konstrukcyjne pojęcia przewlekłości postępowania akcentowane są w literaturze przedmiotu (por. przykładowo: J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 77; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44).
Dodatkowo należy wskazać, że rozpatrując skargę na przewlekłość postępowania sąd bierze zasadniczo pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi do sądu.
W ocenie Sądu okoliczności rozpoznawanej sprawy, ustalone na podstawie treści pism procesowych stron i akt administracyjnych, nie dają podstaw do stwierdzenia, że postępowanie w sprawie było prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do jej załatwienia.
Z argumentacji skarżącego wynika, że przewlekłość postępowania wiąże on przede wszystkim z czasem od złożenia wniosku o przyznanie stypendium (10 lutego 2020 r.) do wejścia w życie ustawy Covid-19 (31 marca 2020 r.). Argumentację tą można podsumować tezą, że już w tym okresie czasu można było wydać decyzję w przedmiocie stypendium, przez co wprowadzenie stanu epidemii (zagrożenia epidemicznego) nie wpłynęłoby na tok czynności organu.
Z argumentacją tą nie można się zgodzić.
W okresie do wprowadzenia stanu epidemii nie można mówić o przewlekłości postępowania, wszystkie czynności były wykonywane terminowo. To, że sprawa nie została załatwiona w podstawowym, miesięcznym terminie, wynikało z konieczności wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku o stypendium.
Jeszcze raz należy przypomnieć, że wniosek skarżącego o przyznanie stypendium wpłynął do organu [...] lutego 2020 r. Pismem z [...] lutego 2020 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku (potwierdzenie osiągniętych wyników sportowych wydane przez właściwy związek sportowy lub klub, zaświadczenie z uczelni, oświadczenie w przedmiocie przetwarzania danych osobowych). Odpowiedź na wezwanie wpłynęła do organu [...] marca 2020 r. Oceniając ten etap czynności organu podejmowanych w sprawie nie sposób dopatrzyć się tu opieszałości czy niesprawnego prowadzenia postępowania. Nie było możliwe wydanie prawidłowej decyzji merytorycznej bez uzyskania dokumentów dotyczących przesłanek przyznania stypendium. Trzeba również mieć na uwadze fakt, że w świetle art. 35 § 5 k.p.a., do terminu załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi nie jest bezczynność, zatem kluczowa dla oceny sprawy jest nie tyle sama kwestia dochowania ustawowego terminu załatwienia sprawy, co niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Z tego punktu widzenia trudno zarzucać organowi przewlekłość postępowania w sytuacji, gdy nie mógł przejść do merytorycznego rozpatrzenia wniosku nie mając wszystkich dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia sprawy i musiał oczekiwać na przekazanie tych dokumentów przez stronę.
Nie sposób dopatrzeć się opieszałości organu w wydaniu postanowienia z [...] marca 2020 r., którym wyznaczono stronie 7-dniowy termin umożliwiający wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Z akt sprawy wynika, że treść postanowienie ogłoszono ustnie – w rozmowie telefonicznej. Z notatki służbowej (k.
- 28) wynika, że strona zrezygnowała z przysługującego jej prawa.
Decyzja organu (odmowna) została wydana [...] maja 2020 r. W normalnych warunkach funkcjonowania organów taką sytuację należałoby ocenić jako przewlekłość postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie można organowi postawić takiego zarzutu, z uwagi na szczególne okoliczności wywołane pandemią koronawirusa.
W odniesieniu do oceny zachowania organu już po ogłoszeniu stanu epidemii, na przeszkodzie w skutecznym postawieniu zarzutu przewlekłości (i w konsekwencji uwzględnieniu skargi) staje przede wszystkim art. 15zzs ust. 10 i 11 ustawy Covid-19. Należy przypomnieć, że zgodnie z tymi regulacjami, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID: (1) nie stosuje się przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie; (2) organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa.
Ponadto, co kluczowe w sprawie, zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w ww. okresie nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Należy przypomnieć, że ta szczególna regulacja obowiązywała do dnia 16 maja 2020 r., kiedy to art. 15zzs ustawy Covid-19 został uchylony (art. 46 pkt 20 i art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2; Dz. U. z 2020 r., poz. 875).
Nie ma przy tym racji skarżący wskazując na datę 31 marca 2020 r., jako początkową dla okresu wyłączenia sankcjonowania bezczynności i przewlekłości organów. Ustawodawca powiązał początek tego okresu nie z wejściem w życie ustawy Covid-19 (31 marca 2020 r.), ale z dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego (następnie stanu epidemii), co nastąpiło 14 marca 2020 r. (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego; Dz. U. z 2020 r., poz. 433). Już ostatnie czynności podjęte przed wydaniem decyzji (zawiadomienie stron w trybie art. 10 k.p.a.) miały miejsce w okresie ogłoszonego stanu zagrożenia epidemicznego.
Z przytoczonych regulacji wynika generalne wyłączenie możliwości sankcjonowania bezczynności i przewlekłości postępowania organów w ww. okresie. Jest to rozwiązanie uzasadnione, bo skala problemów, jakie wywołała pandemia, jest tak ogromna, że nie można wymagać, aby w najbardziej dramatycznych okresach, pierwszego "zderzenia" ze zjawiskiem na skalę światową, kiedy wprowadzano szczególnie istotne ograniczenia związane ze zwalczaniem epidemii, organy funkcjonowały w taki sposób, w jaki czyniły to w normalnym trybie funkcjonowania. Nadzwyczajny charakter sytuacji, z jaką przyszło mierzyć się zarówno społeczeństwu, jak i organom, wymagał dostosowania zasad funkcjonowania wszystkich organów państwa, jak również całego społeczeństwa. Stąd decyzja ustawodawcy o wprowadzeniu szczególnych rozwiązań istotnie ograniczających skuteczność środków ochrony prawnej przed bezczynnością i przewlekłością postępowania, w pierwszym, najtrudniejszym okresie po ujawnieniu się zagrożenia epidemicznego.
Oczywiście w perspektywie konstytucyjnych gwarancji praw jednostki, niedopuszczalne byłoby uznanie, że wyłączenie korzystania ze środków prawnych ochrony przed przewlekłością i bezczynnością obowiązuje bezterminowo, przez cały okres utrzymywania się epidemii. Takiego rozwiązania nie sposób byłoby zaakceptować, stąd decyzja ustawodawcy o zniesieniu po dwóch miesiącach szczególnej regulacji po opanowaniu pierwszego kryzysu i przywróceniu możliwości normalnego funkcjonowania organów, oczywiście z zachowaniem podwyższonych standardów ochrony przez rozprzestrzenianiem się epidemii.
Biorąc pod uwagę fakt, że do czasu ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego organ podejmował czynności w sposób sprawny, bez zbędnej zwłoki, że w pierwszym okresie po ogłoszeniu stanu zagrożenia sprawne funkcjonowanie wszystkich organów w państwie napotkało na szczególne przeszkody, co znalazło wyraz w szczególnej regulacji prawnej (art. 15zzs ustawy Covid-19) oraz że niezwłocznie po zniesieniu tej szczególnej regulacji w związku z przywróceniem normalnych zasad funkcjonowania organów, została wydana decyzja w sprawie wniosku skarżącego, nie ma podstaw do twierdzenia, że postępowanie było prowadzone dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.
Zarzuty skarżącego dotyczące przewlekłości postępowania organu są zatem niezasadne. Nie są również zasadne zarzuty naruszenia obowiązku tzw. sygnalizacji z art. 36 k.p.a., tj. obowiązku zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, z podaniem przyczyn i nowego terminu oraz pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. Nawet przy przyjęciu, że charakter sprawy nie był skomplikowany (choć jest to stwierdzenie wątpliwe, z uwagi na konieczność weryfikacji dokumentów złożonych przez dużą liczbę wnioskodawców oraz ustalenie list rankingowych) i przyjmując miesięczny termin załatwienia sprawy, liczony od [...] lutego 2020 r., to po wykluczeniu, na podstawie powołanego wyżej art. 35 § 5 k.p.a., okresu od [...] lutego (wezwanie do uzupełnienia braków wniosku) do [...] marca 2020 r. (odpowiedź strony na wezwanie), należy stwierdzić, że do dnia ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego (14 marca 2020 r.) termin załatwienia sprawy nie upłynął organowi. Z kolei od tej daty, obowiązek sygnalizacyjny z art. 36 k.p.a., wyłączała przytoczona wyżej regulacja szczególna (art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy Covid-19).
Pojawiające się, ubocznie, w skardze i w późniejszych pismach procesowych, argumenty odnoszące się do decyzji z [...] maja 2020 r. (w tym zarzuty naruszenia ustawy o sporcie i ustawy o samorządzie gminnym) są irrelewantne dla sprawy, gdyż wychodzą poza granice sprawy wyznaczane przedmiotem zaskarżenia. W sprawie ze skargi na przewlekłość postepowania administracyjnego sąd administracyjny nie może kontrolować decyzji wydanej w tym postępowaniu, zwłaszcza że jest ona nieostateczna. Kontrola legalności tej decyzji będzie możliwa w odrębnym postępowaniu, jeżeli skarżący zdecyduje się wnieść skargę do sądu administracyjnego, po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji (postępowanie odwoławcze przed SKO w L.). Analogicznie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy dotyczącej przewlekłości postępowania administracyjnego są zarzuty niezgodności z prawem aktu prawa miejscowego (uchwały Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2017 r.), stanowiącego podstawę prawną decyzji. Również w tym przypadku skarżącemu służą środki ochrony sądowej w postaci prawa do wniesienia odrębnej skargi do sądu administracyjnego na tą uchwałę.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.