Uzasadnienie
T. W. w dniu 23 lutego 2023r. (data nadania, k.
3) wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie w przedmiocie zasiłku okresowego "po wydaniu wyroku kasacyjnego II SA/Lu 159/22 z 9 marca 2022r.".
Wyrokiem tym Sąd po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącej, uchylił decyzję Kolegium z dnia 31 stycznia 2022r. uchylającą decyzję organu Wójta Gminy Niemce z 28 lipca 2021r. o odmowie przyznania jej zasiłku okresowego na wniosek z 30 czerwca 2021r. i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Sąd w wytycznych zalecił organowi odwoławczemu ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego i wydanie decyzji merytorycznej.
W dniu 2 września 2022r. do Kolegium wpłynęło ponaglenie skarżącej w tej sprawie, a następnie na skutek ponownego rozpatrzenia odwołania skarżącej, Kolegium wydało decyzję z 7 września 2022r., znak: SKO.41/2087/OS/2022 (k. 20-17 akt admin.) utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Decyzję doręczono skarżącej w dniu 15 września 2022 r. (k. 8 akt sądowych II SAB/Lu 56/22).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) dalej jako "p.p.s.a.".
Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). Bezczynność organu ma miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020r. (sygn. II OPS 5/19) stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu tej skargi przez sąd. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności.
Ponadto w uchwale z dnia 7 marca 2022r. (sygn. II OPS 1/21) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli przewlekle prowadzone postępowanie uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi jego niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), skoro przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, ponieważ nie ma czego kontrolować.
Z akt sprawy wynika, że skargę wniesiono w dniu 23 lutego 2023 r., natomiast Kolegium wydało decyzję wcześniej tj. w dniu 7 września 2022 r., zaś jej doręczenie skarżącej nastąpiło w dniu 15 września 2022 r. Skoro więc skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona już po wydaniu ostatecznej decyzji, to taka skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.