Uzasadnienie
T. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie – jak wskazała - odwołania z dnia 5 sierpnia 2013 r. Skarżąca podniosła, że do dnia sporządzenia skargi nie doręczono jej "zgodnej z prawem informacji o przekazaniu (art. 133 k.p.a.) odwołania do SKO".
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że w wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 18 września 2013 r., odmawiającym przyznania skarżącej prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jej skargi, Sąd błędnie przyjął, iż przedmiotem tej skargi jest bezczynność Wójta Gminy polegająca na nieprzekazaniu odwołania z dnia 5 sierpnia 2013 r. do organu wyższego stopnia. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga ta podlega odrzuceniu, a tym samym jest oczywiście bezzasadna, ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących skarżącej w administracyjnym toku instancji.
Należy jednak zauważyć, iż w przedmiotowej skardze, pomimo jej niejednoznacznego sformułowania, skarżąca zawarła wyraźny zapis, z którego wynika, iż nie zarzuca ona Wójtowi Gminy nieprzekazania jej odwołania do organu II instancji, lecz to, że Wójt o przekazaniu tego odwołania nie zawiadomił jej w sposób zgodny z prawem. W związku z tym uznać należy, iż przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy polegająca na niezawiadomieniu skarżącej o przekazaniu odwołania z dnia 5 sierpnia 2013 r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej.
Powyższy błąd nie ma jednak wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie prawa pomocy, albowiem skarga T. W. i tak podlega odrzuceniu, lecz z innego powodu.
Wskazać należy, że w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:
- - decyzje administracyjne (pkt 1);
- - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2);
- - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3);
- - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4);
- - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a);
- - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych wyżej (pkt 8).
Zgodnie z powołanym w skardze art. 133 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132.
Żaden przepis prawa nie nakłada natomiast na organ I instancji obowiązku zawiadomienia wnoszącego odwołanie o przekazaniu tego środka zaskarżenia organowi odwoławczemu.
Obowiązek taki nie wynika w szczególności z art. 131 k.p.a., który obliguje organ I instancji do zawiadomienia stron o wniesieniu odwołania. Celem tej regulacji jest bowiem powiadomienie innych niż wnoszący odwołanie stron i uczestników postępowania o wniesionym odwołaniu i tym samym umożliwienie im obrony swoich praw.
Skoro zatem na organie, który wydał decyzję, nie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnoszącego odwołanie o przekazaniu tego środka zaskarżenia organowi II instancji, w świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wyłączona jest możliwość składania skargi na bezczynność w tym przedmiocie, albowiem nie dotyczy ona żadnej z sytuacji wymienionych w pkt 1-4a tego przepisu.
W związku z powyższym skarga na bezczynność Wójta Gminy jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.