Uzasadnienie
W dniu 5 września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga E. B.-G. na bezczynność Wojewody przy rozpatrywaniu zażalenia na niewydanie decyzji przez Starostę w ustawowym terminie w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na niewydanie decyzji przez Starostę w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie może być merytorycznie rozpoznana.
Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne 2) postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
Zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a (§ 2).
Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§ 1). Ponadto organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2).
Skarżąca w niniejszej sprawie wniosła skargę na bezczynność Wojewody polegającą na nierozpoznaniu zażalenia skarżącej z dnia 31 maja 2013 r. wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę.
Nie ulega wątpliwości, w związku z treścią art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, który stanowi, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje tylko na postanowienia, od których przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty, bądź kończące postępowanie, że na postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie służy żaden środek zaskarżenia (por. Wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Bd 161/12 – dostępny w CBOSA).
W związku z powyższym oraz treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, gdyż sprawa ta nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a, od których przysługuje skarga na bezczynność organu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił odrzucić skargę.