Uzasadnienie
J.B. K. wystąpił na drogę postępowania sądowoadministracyjnego ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a to wobec wywodzonego nieprzyznania mu żądanej pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego dla zakupu opału na sezon grzewczy 2004/05.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej odrzucenie, skoro przed wystąpieniem na drogę postępowania sądowoadministracyjnego z zarzutem bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżący nie wyczerpał trybu zażaleniowego, stanowionego mocą art. 37 § 1 k.p.a., a obligatoryjnego. W uzasadnieniu organ zawarł proceduralny wywód o racji uprzedniego, obligatoryjnego wystąpienia przez stronę z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, także przy braku w odniesieniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego organu wyższego stopnia, skoro dla tej szczególnej sytuacji ustawodawca nie przewidział wyłączenia w stosowaniu dyspozycji art. 37 § 1 k.p.a. Wówczas jednak zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno być skierowane do tegoż organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje
Zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o odrzucenie skargi J. B. K. z powołaniem się na jej niedopuszczalność, jednakże przy odmiennym prawnym uzasadnieniu.
Na gruncie unormowania art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na bezczynność organu administracji publicznej może zostać złożona w sposób formalnoprawnie skuteczny jedynie w toczącej się sprawie administracyjnej. Nadto w odniesieniu do zarzutu bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy wskazać na art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, przyznający mu status organu wyższego stopnia w rozumieniu ustawowych uregulowań dla postępowania w administracji. W następstwie wywodzony w skardze obowiązek Samorządowego Kolegium Odwoławczego prowadzenia postępowania administracyjnego podlega kontroli jedynie dla drugoinstancyjnego etapu procedowania. W tym miejscu wymaga jednoznacznego stwierdzenia, że zgodnie z art. 127 k.p.a. i następne, co do zasady administracyjne postępowanie odwoławcze może być prowadzone jedynie w wyniku formalnoprawnie skutecznie podjętej inicjatywy podmiotu legitymowanego, nie zaś z urzędu.
Zatem dla oceny formalnoprawnej racji wystąpienia ze skargą na bezczynność organu odwoławczego rozstrzygającą okolicznością jest czy w dacie jej złożenia toczyło się drugoinstancyjne postępowanie administracyjne, mające za przedmiot żądanie J.B.K. przyznania pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego dla zakupu opału na sezon grzewczy 2004/05.
W świetle przedstawionych akt postępowania administracyjnego oraz stanowisk stron niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, we wskazanej dacie i we wskazanym przedmiocie takie drugoinstancyjne postępowanie administracyjne nie toczyło się. W następstwie żaden przepis prawa nie dawał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu proceduralnej podstawy do prowadzenia postępowania administracyjnego w kolejnej instancji.
Powyższe stanowi o zasadności stwierdzenia, że skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w sytuacji gdy droga postępowania sądowoadministracyjnego dla tego przedmiotu nie była otwarta. Ten proceduralny stan rzeczy wyczerpuje blankietowo sformułowaną hipotezę art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W zaistniałym proceduralnie stanie sprawy zagadnienie czy i ewentualnie jaki tryb postępowania przedsądowego skarżący winien był uprzednio wyczerpać dla formalnoprawnie skutecznego wystąpienia ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego a na drogę postępowania sądowoadministracyjnego, pozostaje bez rozstrzygającego znaczenia.
Z tych względów, na mocy dyspozycji wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie obejmującym wynagrodzenie za sprawowane z urzędu zastępstwo adwokackie, uzasadnia art. 250 ostatnio powołanej ustawy.