Uzasadnienie
Z. W. w formularzu wniosku PPF z dnia 9 stycznia 2007r. domagał się przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2007r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił uwzględnienia wniosku stwierdzając, że pomimo wezwania skarżący nie przedstawił zaświadczenia właściwego starosty wskazującego czy obecnie na nazwisko Z. W. zarejestrowany jest pojazd mechaniczny i jaki to pojazd, ani potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dowodu rejestracyjnego oraz oświadczenia jakie miesięczne koszty ponosi skarżący w związku z utrzymaniem tego pojazdu.
Stanowisko referendarza podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który postanowieniem z dnia 23 lutego 2007r. odmówił przyznania prawa pomocy z tych samych przyczyn.
W dniu 2 sierpnia 2007r. skarżący złożył kolejny wniosek o "ustanowienie prawnika".
Sąd zważył, co następuje
Wniosek skarżącego należy potraktować jako wniosek o zmianę bądź uchylenie wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Sądu z dnia 23 lutego 2007r. o odmowie przyznania mu prawa pomocy.
W świetle art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "ppsa" postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
W ocenie Sądu, okoliczności sprawy zmieniły się od czasu wydania postanowienia Sądu z dnia 23 lutego 2007r., bowiem skarżący złożył w sprawie przed tut. Sądem, sygn. akt II SA/Lu 484/07 zaświadczenie Starosty z dnia 12 lipca 2007r., z którego wynika, że nie figuruje on w ewidencji jako właściciel pojazdów.
Odpadła zatem podstawa odmowy przyznania mu prawa pomocy, na którą powołał się Sąd rozpoznając pierwszy wniosek skarżącego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd dokonał na nowo oceny sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego uznając, że jest ona trudna i uniemożliwia mu poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Stanowi to przesłankę przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, dlatego orzeczono, jak w sentencji.