Uzasadnienie
S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 6 marca 2015r. na bezczynność K. Ł. w S. polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ jego wniosku z dnia 17 lutego 2015 r. dotyczącego udzielenia informacji publicznej "poprzez przesłanie kopii protokołów polowań zbiorowych odbytych od dnia 1 listopada 2013r. do chwili udzielenia odpowiedzi poprzez przysłanie kopii lub zapisu elektronicznego na płytce CD dokumentów pocztą na podany adres".
W skardze na bezczynność wniósł także o uznanie, że zachowanie organu wyczerpuje przesłanki art. 149 § 1 i jest rażącym naruszeniem prawa oraz wniósł o wymierzenie organowi przewidzianej w art. 149 § 2 P.p.s.a. grzywny w wysokości wynikającej z art. 154 § 6 P.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę K. Ł. w S. wniosło o jej oddalenie wyjaśniając, że wniosku skarżącego z dnia 17 lutego 2015r. nie otrzymało, zaś z treści skargi wynika, że dotyczy ona wniosku z dnia 5 lutego 2015r., doręczonego organowi w dniu 9 lutego 2015r., do którego organ odniósł się pismem z dnia 17 lutego 2015r., a następnie w dniu 11 marca 2015r. udzielił skarżącemu odpowiedzi.
W piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2015r. skarżący potwierdził, że otrzymał odpowiedź organu w dniu 11 marca 2015r., dlatego wniósł on o umorzenie postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku, a także o uznanie, że zachowanie organu nie wyczerpuje przesłanek z art. 149 § 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie jest rażącym naruszeniem prawa oraz o nienakładanie na organ grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Ich właściwość w powyższym zakresie dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87).
Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji w przedmiocie udostępnienia informacji. W przypadku zaś, gdy informacja, o jaką ubiega się strona nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W art. 7, art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), uregulowano sposób udostępnienia informacji publicznej, natomiast odmowa udostępnienia takiej informacji następuje w trybie art. 16 ust. 1 ustawy. Ustawa dopuszcza też stwierdzenie przez organ, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie zainteresowanego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa.
Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – prawo do uzyskania informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
K. Ł., realizując na terenie swojej właściwości zadania publiczne, jest zobowiązane do udzielania informacji publicznej z zakresu swojej właściwości. Tym samym, wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W niniejszej sprawie organ przyjął, że żądana informacja stanowi informację publiczną i usunął stan bezczynności po wniesieniu skargi do Sądu, gdyż – jak wskazuje skarżący – w dniu 11 marca 2015r. udzielił mu żądanych informacji.
Bezczynność, będąca przedmiotem skargi przestała więc istnieć po wniesieniu skargi, dlatego postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe i w związku z tym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Wobec powyższego pomimo, iż w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do załatwienia tego wniosku, wobec czego Sąd umorzył postępowanie.
Jednocześnie, Sąd ustalając, że w dniu wniesienia skargi bezczynność istniała i mając na uwadze wymóg sformułowany w zdaniu drugim art. 149 P.p.s.a oraz orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postan. NSA z dnia 13 listopada 2012r., I OSK 2626/12; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013r., I OSK 2325/12; postan. NSA z dnia 31 stycznia 2013r., I OSK 86/13) – stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zebranie informacji w kształcie żądanym przez skarżącego wymagało czasu i określonych zabiegów organizacyjnych, zważywszy na to, że funkcja Prezesa Zarządu K. jest funkcją społeczną.
Z tych samych względów Sąd stwierdził, że nie zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny, czego domagał się pierwotnie skarżący (pkt 4 skargi).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.