Uzasadnienie
W dniu 9 sierpnia 2010 r. Z. W. złożył za pośrednictwem Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na bezczynność tego organu.
W uzasadnieniu skargi wywodził, że doszło do świadomej i celowej bezczynności w zakresie złożonych przez niego wniosków. Zarzucił, iż pracownicy organu nie wykonują należycie swoich obowiązków, działając na jego szkodę.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że wniosek skarżącego z dnia 22 czerwca 2010 r. dotyczący zmiany decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 8 stycznia 2010 r. nr [...] został rozpatrzony. Mianowicie decyzja z dnia 23 sierpnia 2010 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił zmiany ww. decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r.
W tych okolicznościach skarga na bezczynność - zdaniem organu - jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87).
Stosownie do art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie w/w artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a przed dniem jej rozpoznania przez ten Sąd, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu 23 sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił zmiany decyzji własnej z dnia 8 stycznia 2010 r. nr [...].
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie istnieje stan bezczynności organu, polegający na nie rozpatrzeniu wniosku z dnia 22 czerwca 2010 r. Wniosek ten został bowiem rozpatrzony, poprzez wydanie ww. decyzji, której legalność nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O wynagrodzeniu adwokata, ustanowionego dla skarżącego z urzędu, Sąd orzekł stosownie do art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).