Uzasadnienie
Z. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosząc, że organ ten nie rozpoznał jego zażalenia na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na niezałatwieniu przez ten organ wniosku z dnia [...] o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.
Sąd zważył, co następuje
Zażalenie wniesione do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37§1kpa nie jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisów art.141-144kpa. Jest to jedynie środek dyscyplinujący organ pozostający w zwłoce, dlatego orzeczenie organu administracyjnego wydane po rozpoznaniu takiego zażalenia nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a więc nie należy do aktów, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, enumeratywnie wymienionych w art. 3§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270)
W konsekwencji niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu zarzucająca, że organ nie wydał orzeczenia nie mieszczącego się w kategorii aktów, o których mowa w art. 3§2pkt.1-4 cyt. ustawy. (por. NSA w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2006r., sygn. akt I OZ 1605/06)
Z powyższych względów należało skargę odrzucić na podstawie art. 58§1pkt.6 cyt. ustawy.