Uzasadnienie
A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta polegającą na niewydaniu zaświadczenia dotyczącego otrzymanej pomocy finansowej oraz nieudostępnieniu akt pełnomocnikowi przez pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.
Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2014 r. Przewodniczący Wydziału nakazał wezwać A. S. do wyjaśnienia, czy składał w niniejszej sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, bądź też wzywał Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a jeżeli tak - do nadesłania kopii zażalenia bądź wezwania – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie, pomimo jego dwukrotnego awizowania w dniach 3 marca 2014 r. i 11 marca 2014 r., nie zostało przez adresata podjęte w terminie i w konsekwencji zostało zwrócone do tut. Sadu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarżący, wnosząc skargę na bezczynność Burmistrza Miasta, nie wykazał wyczerpania trybu z art. 37 § 1 k.p.a. Okoliczność ta nie została przez skarżącego wyjaśniona również na późniejszym etapie postępowania sądowego, pomimo, że Sąd wystosował do niego wezwanie w tym przedmiocie, a skutek doręczenia tegoż wezwania nastąpił w dniu 17 marca 2014 r. Tymczasem odpowiedź na skargę kwestionuje, jakoby skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji, zaś w aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma, które byłoby skierowane przez skarżącego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (jako organu wyższego stopnia w stosunku do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta) i którego treść wskazywałaby, iż zostało złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W związku z powyższym nie sposób przyjąć, że skarżący, przed wniesieniem skargi, skorzystał z dyspozycji powyższego unormowania.
Złożenie skargi z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. czyni koniecznym jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.