Uzasadnienie
Skarżący na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez wolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest zadłużony i utrzymuje się z kwoty [...] złotych, z której po potrąceniu alimentów oraz podatku i ubezpieczenia pozostaje mu kwota [...] złotych.
Referendarz sądowy znając z urzędu sytuację majątkową i rodzinną skarżącego z lat ubiegłych, z którą zapoznał się rozpoznając wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożone w innych sprawach, wezwał skarżącego do nadesłania dokumentów źródłowych (faktur VAT, rachunków) z miesiąca marca, kwietnia i maja 2015 r., wskazujących na wysokość ponoszonych stałych, miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego, aktualnego potwierdzenia odbioru/wypłaty otrzymywanej przez skarżącego renty inwalidzkiej oraz emerytury żony, poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii zeznania podatkowego PIT – 37 za rok podatkowy 2014, wyciągu z rachunku bankowego za miesiące marzec, kwiecień i maj 2015 r. oraz oświadczenia wyjaśniającego gdzie skarżący zamieszkuje, do kogo należy zajmowana przez niego nieruchomość i jakie są jej koszty utrzymania koniecznego. Wezwanie zostało odebrane w dniu 22 maja 2015 r. przez dorosłego domownika – H. P.. Skarżący nie wykonał wezwania.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
W myśl art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy analizując informacje zawarte na druku PPF złożonym w niniejszej sprawie i konfrontując je z ustaleniami poczynionym przez siebie w innych sprawach, w których skarżący wnosił o przyznanie prawa pomocy, powziął wątpliwości co do rzetelności tych informacji.
Ponadto na druku nie zawarto żadnych informacji o wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego oraz miejscu zamieszkania skarżącego. Artykuł 255 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niewypełnienie obowiązku, o którym stanowi art. 255 p.p.s.a. uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 828/11 – Lex nr 1069744; postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 885/11 – Lex nr 1069781 czy postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 553/11 – Lex nr 1107595).
Stosownie bowiem do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. to na stronie wnoszącej o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek dokładnego wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z zestawienia brzmienia art. 252 § 1 p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym jak i częściowym można jedynie wówczas, gdy strona dokładnie wykaże, w jakiej znajduje się sytuacji materialnej. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał jakie są jego rzeczywiste możliwości finansowe. Nie nadesłał bowiem informacji o dochodach, wysokości kosztów utrzymania koniecznego ani informacji o stanie majątkowym. Przesłanką zaś przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym jest powstanie uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy i jej rodziny zaś w zakresie całkowitym, brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Referendarz sądowy nie znając obecnej dokładnej sytuacji finansowej i materialnej skarżącego nie mógł ocenić, czy i w jakim zakresie ma on możliwości poniesienia kosztów postępowania.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.