Uzasadnienie
W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga (datowana na 6 maja 2021 r.) P. K. (dalej także jako: skarżący), działającego przez radcę prawnego, na bezczynność Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w S. w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.). Wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. w terminie 14 dni, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego i zwrotu opłaty od skargi oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w S. wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że skarżący wniósł o udzielenie informacji publicznej w dniu 23 grudnia 2020 r. o godzinie 15.57 w zakresie tego, czy z nadejściem Bożego Narodzenia osoby niższego personelu, takie jak sprzątacze czy konserwatorzy zatrudnieni w jednostce, otrzymały na jakiejkolwiek podstawie dodatki do wynagrodzenia, a jeśli tak, to ile osób i w jakiej wysokości każda z nich. W dniu 12 maja 2021 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność. Wniosek skarżącego został rozpoznany 14 maja 2021 r. Zaistniałą sytuację wytłumaczył natłokiem spraw związanych z nadejściem końca roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w części należało umorzyć.
Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi taki wniosek a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
W sprawie nie było sporne to, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. a także to, że Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w S. był zobowiązany do jej udostępnienia (art. 4 ust. u.d.i.p.).
Skarga datowana na 6 maja 2021 r. wpłynęła do organu w dniu 12 maja 2021 r. Organ udzielił informacji – żądanej wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. – w dniu 14 maja 2021 r. Nie wzbudza wątpliwości to, że kierownik nie udzielił informacji wnioskodawcy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Uczynił to dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organu.
W związku z udzieleniem informacji publicznej przez organ w dniu 14 maja 2021 r. postępowanie w zakresie zobowiązania kierownika do udzielenia informacji stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Sąd w punkcie pierwszym wyroku postępowanie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. o sygn. II OSK 1614/19).
W sprawie nie budziła wątpliwości okoliczność, że na dzień wniesienia skargi po stronie organu istniała bezczynność. Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę fakt, że działania organu nie miały cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na ten podmiot przepisami u.d.i.p., a jedynie wynikały ze złożenia wniosku w okresie świątecznym. Należało uznać za prawdopodobne, że w związku z nagromadzeniem się korespondencji z dni wolnych od pracy oraz zwiększoną ilością obowiązków pracowników pomiędzy okresami świątecznymi (Boże Narodzenie i Nowy Rok) a także czynnościami podejmowanymi w związku z zakończeniem roku kalendarzowego, wniosek skarżącego mógł zostać przeoczony. Sąd miał przy tym na uwadze, że wniosek został złożony drogą elektroniczną (e-mail). Organ natomiast w odpowiedzi na skargę rozpoznał wniosek bez zbędnej zwłoki, udzielając żądanej informacji.
Na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.). Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 217 złotych. Zgodnie z dyspozycją art. 206 p.p.s.a. sąd może nawet w całości odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, tym bardziej zatem uprawnione jest przyznanie stronie kosztów w niższej kwocie niż przewidziane w rozporządzeniu stawki minimalne profesjonalnego pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2021 r., w sprawie o sygn. II GSK 547/21). Nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie przemawia za miarkowaniem kosztów. Z powyższych względów Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości uwzględniającej: uiszczenie wpisu sądowego (100 zł), opłatę skarbową (17 zł) oraz – uwzględniając miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika – 100 zł tytułem opłaty za czynności radcy prawnego.