Uzasadnienie
Fundacja [...] w L. (dalej jako "strona", "Fundacja", skarżąca") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzuciła bezczynność Prezydenta Miasta Lublin (dalej jako "organ") w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 grudnia 2022 r. w zakresie pkt 3 i 4.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:
W dniu 16 grudnia 2022 r., skarżąca za pośrednictwem poczty elektronicznej złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
- 1) decyzji o warunkach zabudowy znak: [...] ([...]) oraz na działkach: nr [...] i [...] (ul. [...]);
- 2) rejestru decyzji o warunkach zabudowy za 2021 i 2022 rok;
- 3) projektu nasadzeń zieleni oraz inwentaryzacji dendrologicznej wraz z projektem gospodarki drzewostanem dla skweru im. [...] w L.
- 4) dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót budowlanych, przedmiaru robót i kosztorysu ofertowego na rewitalizację skweru [...] w L. wraz z pełnieniem kompleksowego nadzoru autorskiego;
- 5) pozwolenia na rozbiórkę znak: AB-ZA-1.6741.63.2022 (pomnik [...]).
Pismem z dnia 29 grudnia 2022 r. organ udzielił odpowiedzi w zakresie punktu 1, 2 i 5 przedmiotowego wniosku. W pozostałym zakresie organ poinformował, że z uwagi na konieczność analizy prawnej możliwości udostępnienia wnioskowanej dokumentacji, która stanowić będzie załącznik do specyfikacji warunków zamówienia (SWZ) przy postępowaniu przetargowym na wyłonienie wykonawcy robót dotyczących przebudowy skweru im. [...] w L. - wniosek zostanie zrealizowany w terminie, o którym jest mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. w terminie do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
Następnie w zakresie pkt 3 i 4 wniosku, organ pismem z 16 lutego 2023 r. poinformował stronę, że żądana dokumentacja stanowić będzie załącznik do specyfikacji warunków zamówienia publicznego, do którego organ planuje przystąpić w 2023 r. Organ przyznał, że żądane przez Fundację informacje stanowią informację publiczną (w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), jednakże uznał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. pierwszeństwo zastosowania mają inne regulacje określające zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. W ocenie organu, w niniejszej sprawie ustawą, która wprowadza odmienne zasady udostępniania informacji publicznych jest ustawa z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2022 r. 1710 ze zm., - dalej jako: "p.z.p.", określająca zasady przygotowania i przeprowadzania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w tym zasady dostępu do dokumentacji.
W konkluzji organ uznał, że żądane przez wnioskodawcę informacje podlegają ograniczeniu w udostępnieniu (art. 18 ust. 2 w zw. z art. 133 ust. 1 p.z.p. i w zw. z art. 280 ust. 1 p.z.p.) do czasu ogłoszenia o zamówieniu bowiem jej udostępnienie na wniosek mogłoby spowodować naruszenie zasad uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców.
Następnie, w 22 lutego 2023 r. Fundacja przedstawiła organowi swoje stanowisko, w którym zakwestionowała prawidłowość jego oceny. Strona podniosła, że ani z budżetu miasta ani planu postępowań nie wynika aby planowane było ogłoszenie zamówienia publicznego dot. przebudowy skweru im. [...] w L.. Ponadto dla takich prac urząd nie posiada także pozwolenia na budowę czy prowadzenie prac. W ocenie Fundacji twierdzenia organu nie znajdują więc potwierdzenia w żadnym dokumencie.
W piśmie z dnia 9 marca 2023 r. organ podtrzymał swoje stanowisko, zaprezentowane w piśmie z 16 lutego 2023 r. Odnosząc się do argumentacji Fundacji wskazał, że w uchwale Rady Miasta [...] Nr 1352/XLV/2022 w sprawie uchwały budżetowej Miasta Lublin na 2023 r. w § 13 znajdują się stosowne upoważnienia Prezydenta Miasta Lublin do dokonywania zmian w budżecie miasta Lublin na rok 2023.
Następnie pismem z dnia 1 kwietnia 2023 r. Fundacja wniosła powołaną na wstępie skargę do tut. Sądu na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 grudnia 2022 r. w zakresie pkt 3 i 4.
Strona zarzuciła organowi naruszenie:
- - art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p."), w zakresie w jakim przepisy te określają warunki dopuszczalności ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej oraz stanowią o tym, że przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 1 ust. 2 u.d.i.p. może zostać zastosowany także wtedy, gdy stosowanie innych przepisów jest jedynie potencjalną, hipotetyczną ewentualnością, podczas gdy ograniczenie prawa do informacji publicznej na gruncie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. powinno być skonkretyzowane i rzeczywiste na dzień złożenia wniosku,
- - art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepisy te określają warunki dopuszczalności ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, w tym dobra prawnie chronione, ze względu na ochronę których może dojść do ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne niewłaściwe zastosowanie, polegające na ograniczeniu prawa do informacji publicznej, choć takiego ograniczenia nie wymaga w niniejszej sprawie ochrona jakiejkolwiek wartości prawnie chronionej, określonej w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP;
- - art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 18 ust. 2, art. 133 ust. 1 oraz art. 280 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2021r., poz. 1129 ze zm.; dalej jako "p.z.p"), poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że przywołane przepisy art. 18 ust. 2, art. 133 ust. 1 oraz art. 280 ust. 1 p.z.p. określają zasady i tryb dostępu do informacji publicznych, podczas gdy z przepisów tych wynika jedynie minimalny standard udostępniania przez zamawiającego określonych informacji w ramach procedury zamówień publicznych, a wręcz przepisy te określają, że zamawiający może ograniczyć dostęp do informacji związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia tylko w przypadkach określonych w ustawie (art. 18 ust. 2 p.z.p.),
- - art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 18 ust. 2, art. 133 ust. 1 oraz art. 280 ust. 1 p.z.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuzasadnionym w realiach sprawy przyjęciu, że zastosowanie znajdą przepisy Prawa zamówień publicznych, skoro na etapie złożenia przez Fundację wniosku i następnie rozpatrywania tego wniosku nie trwało żadne postępowanie dot. zamówienia publicznego, zatem przepisy p.z.p. nie mogły stanowić podstawy do ograniczenia prawa do informacji publicznej.
Fundacja wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 3 i 4, orzeczenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania, tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wskazywane przez organ przepisy Prawa zamówień publicznych w ogóle nie powinny znaleźć zastosowania, skoro żądane przez Fundację informacje nie były ani w czasie złożenia przez nią wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ani na etapie rozpatrywania tego wniosku, nie trwało żadne postępowanie w sprawie zamówienia publicznego, do którego to postępowania odnosiłyby się żądane informacje. Zdaniem skarżącej organ odnosi się tylko do potencjalnego, w istocie hipotetycznego wydarzenia, które mogłoby (potencjalnie i hipotetycznie) pozostawać w relacji do dostępu do informacji publicznej. W ocenie Fundacji taka sytuacja nie może skutecznie uzasadniać ograniczenia prawa do informacji publicznej.
Skarżąca zwróciła także uwagę, że w praktyce działania Organu dochodziło wielokrotnie do sytuacji, w których zlecono przygotowanie dokumentacji budowlanej lub koncepcyjnej, która w przyszłości hipotetycznie i potencjalnie mogłaby się stać częścią dokumentacji przetargowej, jednakże do ogłoszenia zamówienia publicznego nie doszło. Na poparcie tych twierdzeń strona zacytowała fragment wystąpienia pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli, dotyczącego kontroli przeprowadzonej w Urzędzie Miasta Lublin.
Skarżąca podniosła, że żaden z przepisów p.z.p. powołany przez organ nie wprowadza odmiennych zasad i trybu, określających dostęp do informacji publicznej. Wskazane przepisy wprowadzają jedynie minimalny standard informacyjny, związany z publikowaniem informacji w związku z prowadzonymi zamówieniami publicznymi. Nie dotyczy kwestii udostępnienia informacji publicznych, które pośrednio organ może potencjalnie wykorzystać w prowadzonym zamówieniu publicznym.
Podkreślono także, że Fundacja [...] nie jest wykonawcą, ani nie zamierza nim być (za Wykonawcę rozumie się osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która oferuje na rynku wykonanie robót budowlanych lub obiektu budowlanego, dostawę produktów lub świadczenie usług lub ubiega się o udzielenie zamówienia, złożyła ofertę lub zawarła umowę w sprawie zamówienia publicznego).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, szeroko argumentując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W przedmiotowej sprawie skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie, w tym informacja stanowiąca treść danych publicznych oraz wskazująca sposób wydatkowania majątku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p.). Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
W niniejszej sprawie jest poza sporem, że podmiot, do którego wpłynął wspomniany wniosek o udostępnienie informacji publicznej – Prezydent Miasta Lublin jest podmiotem, który na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.
Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, przyjąć należy, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności. Zatem w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganej ustawą o dostępie do informacji publicznej, a także gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych ww. ustawą (zob. np. wyroki NSA z: 27.10.2020 r., I OSK 2266/19; 3.03.2020 r., I OSK 3513/18, dostępne w CBOSA). W sytuacji gdy organ, do którego skierowano wniosek uznaje, że żądana informacja nie jest informacją publiczna, skarga na bezczynność organu jest sposobem na zweryfikowanie poglądu co do charakteru tej informacji (por. np. wyrok NSA z 11.09.2012 r., I OSK 916/12).
W przedmiotowej sprawie nie było kwestionowane, że wnioskowana przez Fundację dokumentacja stanowi informację publiczną. Jednak organ stwierdził, że informacja ta stanowić będzie załącznik do specyfikacji warunków zamówienia publicznego, do którego organ planuje przystąpić w 2023 r. Organ wyjaśnił, że żądana dokumentacja stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu na podstawie przepisu szczególnego jakim w tym przypadku jest ustawa Prawo zamówień publicznych. Zdaniem organu udostępnienie żądanych w pkt 3 i 4 wniosku dokumentów przed wszczęciem postępowania przetargowego stanowiłoby naruszenie podstawowych zasad prawa zamówień publicznych – zasady uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców.
W związku z tym, w ocenie organu, żądane informacje podlegają ograniczeniu w udostępnieniu do czasu ogłoszenia o zamówieniu publicznym. W konsekwencji tego uznano za wystarczające skierowanie do wnioskodawcy pisma z dnia 16 lutego 2023 r. oraz z dnia 9 marca 2023 r., zawierające odmowę załatwienia wniosku w spornym zakresie.
Oceniając prawidłowość działania organu, w pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Innymi słowy, informacja publiczna może podlegać udostępnianiu nie tylko na zasadach określonych w u.d.i.p., ale także na zasadach i w trybach szczególnych, unormowanych w odrębnych przepisach.
Kwestie relacji między przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i innych ustaw regulujących dostęp do informacji mających taki charakter przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 8/13. Zwrócono w niej uwagę, że istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Jak podkreśla się w literaturze prawniczej - przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej.
Tam gdzie jednak dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo, lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie (J. Jendrośka, M. Bar, Z. Bukowski: Dostęp do informacji o środowisku i jego ochronie. Poznań - Wrocław 2007 r., s. 64-65).
Na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. należy zatem przyjąć, że w przypadku zbiegu ustaw, pierwszeństwo nad przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Prawo zamówień publicznych nie określiło odrębnej procedury udostępniania informacji publicznej zawartej w dokumentacji postępowania zamówieniowego. Stąd do spraw wszczętych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stosuje przepisy tej ustawy przy uwzględnieniu szczególnych unormowań ustawy Prawo zamówień publicznych (por. wyrok NSA z 27 marca 2013, sygn. I OSK 155/12, z dnia 14 grudnia 2012, sygn. I OSK 2208/12). Wniosek powinien być załatwiony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w toku postępowania należy wziąć pod uwagę różnice wynikające z regulacji odrębnej (wyrok NSA z 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2081/18, publ. LEX nr 2735861).
Wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 2 p.z.p., zamawiający może ograniczyć dostęp do informacji związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia tylko w przypadkach określonych w ustawie. Zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców oraz zgodnie z zasadami proporcjonalności i przejrzystości (art. 16 ust. 1 p.z.p.). Specyfikację warunków zamówienia udostępnia się na stronie internetowej od dnia publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (art. 133 ust. 1 p.z.p.). Zgodnie z art. 280 ust. 1 p.z.p. od dnia zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych zamawiający zapewnia, na stronie internetowej prowadzonego postępowania, bezpłatny, pełny, bezpośredni i nieograniczony dostęp do: 1) SWZ - w przypadkach, o których mowa w art. 275 pkt 1 i 2, 2) opisu potrzeb i wymagań - w przypadku, o którym mowa w art. 275 pkt 3 - nie krócej niż do dnia udzielenia zamówienia.
Mając na uwadze powyższe regulacje prawne, na które powołuje się zresztą organ w piśmie z dnia 16 lutego 2023 r., biorąc pod uwagę stanowisko zawarte w tym piśmie oraz szeroką argumentuję w odpowiedzi na skargę Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu organ będąc przekonany, że żądanej przez Fundację dokumentacji projektowej nie może udostępnić, bowiem dokumentacja ta mogłaby zostać przekazana dopiero po terminie jej udostępnienia w trybie art. 42 ust. 1 p.z.p., to organ ten obowiązany był rozstrzygnąć o tym w formie przewidzianej przez przepisy u.d.i.p.
Wskazać bowiem należy, że stanowisko uzasadniające odmowę udzielenia informacji publicznej powinno zostać w tym przypadku wyrażone w decyzji wydanej na podstawie art. 16 u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 58/21, publ. CBOSA).
Mając na uwadze powyższy stan sprawy, Sąd uznał, że wyjaśnienia organu przedstawione w odpowiedzi na skargę nie dawały podstaw do oddalenia skargi. Bezsprzecznie organ dopuścił się bezczynności, albowiem wniosek skarżącego z 16 grudnia 2022 r. w zakresie pkt 3 i 4 nie został dotychczas załatwiony w sposób przewidziany w przepisach u.d.i.p. Uzasadniało to zobowiązanie Prezydenta Miasta Lublin przez Sąd do załatwienia opisanego zakresu wniosku skarżącej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt I sentencji).
Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W niniejszej sprawie taka sytuacji nie miała miejsca, o czym świadczy także to, że organ w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. skierował do strony pismo informacyjne, o którym była mowa powyżej. Zawarta w odpowiedzi na skargę argumentacja i stanowisko organu potwierdza charakter zaistniałej w sprawie bezczynności.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.). Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w wysokości stawki minimalnej (480 zł). Z uwagi na status skarżącej jako organizacji pożytku publicznego, pełnomocnictwo było zwolnione od opłaty skarbowej.