Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej ppsa, skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji.
Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucając temu organowi niewykonanie wyroku WSA w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 37/10 dotyczącej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej
W świetle przepisu art. 37 § 1 kpa w tej sytuacji skarżącym przysługiwało zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Jednak w wykonaniu wezwania Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, skarżący złożyli pismo z dnia 24 października 2010r., w którym wyjaśnili, że nie składali do WINB zażalenia na niewykonanie wyroku Sądu w sprawie II SA/Lu 37/10 przez organ I instancji, natomiast skargę w niniejszej sprawie wnieśli za pośrednictwem organów obu instancji, co w ich przekonaniu, umożliwiło tym organom (w tym organowi wyższego stopnia) wyrażenie stanowiska.
Złożone przez skarżących wyjaśnienie nie daje podstaw do przyjęcia, że zachowali tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, bowiem zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, powinno mieć odrębną formę i uprzedni – w stosunku do skargi – charakter; wniesienie zatem skargi skierowanej do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu wyższego stopnia, a więc tej samej skargi i w tej samej dacie, nie wyczerpuje trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa.
W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.