Uzasadnienie
Z. W. wniósł w dniu 23 września 2013 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] zarzucając, że organ ten nie rozpoznał jego wniosku z dnia 21 sierpnia 2013 r. o "świadczenie dla psa i dwóch kotów".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu 20 września 2013 r. wydał decyzję znak: [...] w przedmiocie wskazanego wyżej wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2013 r., którą odmówił przyznania świadczenia z pomocy społecznej dla psa i kota.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje przynajmniej w dacie orzekania przez sąd administracyjny.
W myśl art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 P.p.s.a.
Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie.
W rozpoznawanej sprawie jest niekwestionowanym, że decyzją z dnia 20 września 2013 r., znak [...], organ pierwszej instancji rozpoznał opisany na wstępie wniosek skarżącego Z. W. z dnia 21 sierpnia 2013 r., odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia z pomocy społecznej.
Nie ulega również wątpliwości, że skarga Z. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] polegająca na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 21 sierpnia 2013 r. wpłynęła do Urzędu Gminy [...] w dniu 23 września 2013 r.
Z powyższego wynika, że nie można skutecznie zarzucić bezczynności Wójtowi Gminy [...] w niniejszej sprawie.
Należy przy tym zauważyć, że na wynik sprawy nie może mieć wpływu fakt, że decyzja organu z dnia 20 września 2013 r., znak [...], została doręczona skarżącemu w dniu 4 października 2013 r., a więc już po wniesieniu przez niego skargi na bezczynność.
W nauce prawa podkreśla się bowiem, że w przypadku, gdy organ administracji publicznej, którego bezczynność stanowiła przedmiot skargi do sądu administracyjnego, wydał decyzję przed wniesieniem takiej skargi do sądu, to brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje to, że decyzję doręczono stronie po dacie wniesienia przez nią skargi na bezczynność (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 585).
Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględniania skargi, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.
O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).